Naast Vandenberg, die een eigen pagina op deze website heeft, zijn er nog een aantal Nederlandse hardrockbands, die van belang zijn geweest, van een aantal van deze bands zijn de cd's ook bij mij in de collectie beland. Hieronder een chonografisch overzicht van deze bands.



Vengeance 1983 - 2015

In 1983 wordt Vengeance opgericht. Eerst wordt de naam Lynx gebruikt, maar er is al een band met deze naam. In 1984 bezoekt Derk Joling van platenmaatschappij CBS een concert en is onder de indruk. De band wordt de studio ingestuurd. Tijdens de opnames wordt gitarist Leo van Breemen vervangen door Arjen Lucassen. Lucassen speelt op dat moment nog bij het succesvolle Bodine.

In 1985 komt drummer John Snels de gelederen versterken. Hiervoor moet wel Matthieu Oligschlager vertrekken. De opnamen van het album We Have Ways To Make You Rockbeginnen. De release van het album vindt onder meer plaats in Duitsland, dat een interessant afzetgebied blijkt te zijn.

In 1987 verlaat gitarist Oscar Holleman de band en hij wordt vervangen door Peer Verschuren. Met hem verschijnt het album Take It Or Leave It. Het jaar daarop verlaat Verschuren de band wegens interne strubbelingen. Na meerdere audities wordt hij vervangen door Jan Somers.

In 1989 verschijnt het album Arabia dat een zeer goede indruk achterlaat bij zowel critici als fans.

In 1990 wordt zanger Leon Goewie wegens zijn gedrag uit de band gezet. Hij wordt vervangen door de Engelsman Ian Parry die al eerder bekend werd vanwege zijn werk bij de Nederlandse band Hammerhead. Gitarist Jan Somers is ondertussen ook uit de groep gestapt.

Ondanks hooggespannen verwachtingen slaagt Vengeance er niet in om een internationaal platencontract te krijgen. Wanneer drummer John Snels bij de band Gin on the Rocks gaat spelen, houdt de rest van de band het voor gezien. Ian Parry en Arjen Lucassen gaan samen met The Boxx op tournee onder de naam Renegades. Hierbij spelen ze klassieke rocknummers uit de jaren zeventig en '80.

In 1992 volgt nog een afscheidstournee waarbij Ernst van Ee (van Helloïse) de drums bespeelt. De tournee valt samen met het uitbrengen van het album The Last Teardrop. Zowel Ian Parry als Arjen Lucassen beginnen vervolgens een solocarrière.

In 1994 verschijnt in Japan een CD met nog niet eerder verschenen demo-opnamen.

De terugkeer

In 1997 werken Arjen Lucassen en Leon Goewie aan het album Back From Flight 19. Naast Lucassen wordt het gitaarwerk gedaan door Peer Verschuren en Jan Somers.Barend Courbois en Paul Thissen worden ingehuurd voor bas en drums en Roland Bakker is de nieuwe toetsenist. Naast het album verschijnt ook een single en videoclip en de band gaat ook weer optreden.

In 1998 verschijnt er een verzamelalbum en wordt het nummer Crazy Horses van The Osmonds bewerkt en opgenomen. Gitarist Jan Somers verlaat de band.

In 2000 verschijnt het volgende wapenfeit van de band, het album Wings Of An Arrow. Het betreft een remaster van het alleen in Japan uitgebrachte album Last Of The Fallen Heroes.

In 2006 overlijdt drummer Paul Thissen (1973). Oudgedienden Leon Goewie en Barend Courbois spelen met een aantal gastmuzikanten op de begrafenis van Paul. De band tekent bij het Duitse MTM voor een nieuw album.

In 2006 speelt Jan Somers weer live bij Vengeance. Vervolgens toert Vengeance onder de naam The Back In The Ring Tour door heel Europa, wat in het live albumSame/Same... But Different resulteert. Op dat moment is het de 25e verjaardag van Vengeance. Met een line-up bestaande uit Léon Goewie, Jan Somers, Peter Bourbon, Barend Courbois & Hans in 't Zandt gaat de band dan ook op tour om het vijfentwintigjarig jubileum te vieren, tot Hans in 't Zandt de band verlaat wegens persoonlijke redenen. Deze wordt daarop vervangen door drummer Erik Stout, waarmee de tour voortgezet wordt.

Als de tour tot een einde lijkt te komen duikt de band de studio in om het album Soul Collector op te nemen, waarna ook Peter Bourbon de band verlaat. Hij wordt vervangen door Len Ruygrok die in de zomer van 2008 de band op tour vergezelt. Hij blijft er echter niet lang bij, waarna de band Timo Somers, de zoon van Jan, bij de band haalt. Len Ruygrok gaat medio juni 2012 bij metalband "Picture" aan de slag. In Duitsland komt Soul Collector op nr. 1 binnen in de Album Chart. Gedurende de Soul Collector tour in 2009 verlaat ook Erik Stout de band en wordt vervangen door John Emmen. Kort daarop verlaat dan ook Barend Courbois de band, die wordt vervangen door Emile Marcelis. Deze bassist is overigens niet nieuw voor de band of de fans, aangezien Emile al eerder een aantal keren als vervanger voor Barend had gespeeld in Vengeance. In 2010 verlaten zowel Jan alsmede zijn zoon Timo Somers Vengeance. Een officiële reden wordt niet gegeven, maar naar verluidt zou het gedrag van zanger Leon Goewie ergernissen hebben veroorzaakt.

Op 28 januari 2011 overlijdt gitarist Jan Somers op 46 jarige leeftijd aan een hartinfarct.  Op 28 oktober 2011 wordt bekend dat de band op 27 februari 2012 een nieuw album, getiteld Crystal Eye, uit zal brengen bij de Duitse platenmaatschappij SPV. Dit album zal eindigen met het nummer Jan's End Piece, waarop de laatste gitaarsolo's van Jan Somers te horen zijn. Ook speelt Timo Somers als gastgitarist op 2 nummers. 

In 2013 verschijnt voorlopig hun laatste album Piece Of Cake.

 



Helloïse  1984 - 2013

Vaandeldragers van de melodieuze hardrock zoals die halverwege de jaren tachtig in Nederland gemaakt wordt.

1984

Gitarist Ben Blaauw en drummer Ernst van Ee verlaten hun groep Highway Chile en richten in april 1984 Helloïse op. De naam is afkomstig uit de Griekse mythologie. Hun muzikanten halen ze uit Lemming en Zebra.

1985

Helloïse haalt de halve finale van de Grote Prijs van Nederland en speelt zich in de picture bij platenmaatschappij WEA. Onder leiding van producer John Sonneveld, die tot dat moment vooral met Normaal heeft gewerkt, wordt de eerste LP opgenomen.

1986

De tweede elpee Polarity weet door de korte tijd voor het schrijven van nieuw materiaal er niet in te slagen de gewekte beloften in te lossen.

1987

Helloïse doet een prestigieus optreden in de Rotterdamse Ahoy’, waaraan verder wordt meegewerkt door o.a. Peter Struyk, Adam Curry en The Star Sisters. Het optreden heeft vooral historische betekenis omdat daar de ontmoeting tussen Patricia Paay en Veronica-DJ Adam Curry plaatsvindt, die later in een opzienbarend huwelijk resulteert. De band valt stapsgewijs uit elkaar.

1988 - 1995

Boogerds wordt copywriter bij een groot reclamebureau. Remeeus wordt politieagent. Doctor ingenieur Verbraak is werkzaam als commercieel manager bij een bedrijf dat in kunststoffen handelt.

1996

 Helloïse Het Pseudonym-label brengt beide Helloïse-elpees op één cd uit. Ter gelegenheid van de release doet de groep een half jaar durende tournee, in de samenstelling waarin ze tien jaar eerder bekendheid verwierf.

1997

Na de reünie-tournee besluit Helloïse bij elkaar te blijven. De band werkt aan nieuw materiaal.

1998

 Helloïse In maart komt de single Madelene uit. Voor het titelnummer wordt een clip opgenomen. Op 10 april verschijnt de cd A Time And A Place For Everything. Eind april vangt de tournee van Helloïse aan in de Rotterdamse Blokhut. Later in het jaar worden geremasterde versies van de eerdere albums uitgebracht. Tevens verschijnen beide albums op cd voor de Aziatische markt.

2001

Helloïse verrast ons in 2001 met ‘Fata Morgana’, niet alleen omdat op dat moment de band gereduceerd is tot een trio, ook muzikaal slaat het enigszins een andere weg in. Van de ongecompliceerde melodieuze heavy rock van met name de eerste twee platen, naar een meer PowerMetalProg geluid. Lekkere plaat hoor, met zijn spannende intro (‘Secura’), het snelle instrumentale ‘Mirage’ met z’n heerlijke finale, en de prima cover ‘Eloise’ van Paul Ryan… Als bonus tracks horen we ‘Love On The Rooftop’, en het geweldige uptempo ‘The Water’. Deze laatste was al eerder te vinden op de Japanse versie.

2013

Het afscheidsconcert vindt plaats in Rotterdam, hierop laat de band nog eenmaal hun oeuvre horen. In het concert is er ook nog een akoestische sessie ingebouwd.

2016

De complete album historie wordt in een box verpakt met 6 cd’s. De 4 oude album aangevuld met 2 cd’s Eternity genaamd met niet eerder uitgebrachte nummers en nieuwe digitale remix van eerder werk.

 



Emergency   1986 - 1989

Emergency is een hardrockformatie die wordt vergeleken met Bon Jovi en Europe.

1983 - 1985

Jos Antonissen en Frans Limonard vormen samen met drummer Ad van Os, zanger Jan van Dun en gitarist Peter Verschuren de Brabantse hardrockformatie Rancid. Na vertrek van Verschuren naar Vengeance valt de band uit elkaar. Antonissen en Limonard besluiten een andere, meer melodieuze richting op te gaan. De nieuwe band wordt aangevuld met de uit België afkomstige toetsenist Coen van Hoof, drummer Hedwig Spijkers en de uit Picture afkomstige Pete Lovell.

1986

In april wordt de band gedoopt tot Emergency. Met hulp van Henk van Antwerpen (ex-manager van zowel Picture als Vengeance) weet de groep in zeer korte tijd de aandacht op zich te vestigen. Al een half jaar later mag de band zich verheugen op een platendeal bij BMG-Ariola. Producer van het debuutalbum wordt Erwin Musper, die ondermeer verantwoordelijk is voor het geluid op de plaat van Zinatra.

1987 - 1988

Halverwege het jaar starten de opnamen voor het eerste album. Na een aantal sessies in de ML-studio in Den Haag worden de laatste partijen gespeeld en gezongen in de Wisseloordstudio. Daar vindt ook de eindmix plaats.

1989

Het tien nummers tellende Martial Law komt aan het begin van het jaar uit. De pers vergelijkt Emergency met internationale grootheden als Europe en Bon Jovi. Muziekblad Aardschok noemt Martial Law 'een solide plaat met naast vrolijke 'niemendalletje' enkele opmerkelijke composities'. Regelmatig is de band te gast bij radioprogramma's als Hollands Glorie en Vara's Vuurwerk. De single Hiding In The Shadow wordt echter geen hit. Ook de tweede single, de ballad Please Say Please Me, wordt niet het succes waar de band op hoopt. Hedwig Spijkers houdt het voor gezien. Hij wordt vervangen door Ernst van Ee (ex-Helloise). Nog enige tijd tourt de band door het land, maar als er nummers geschreven moeten worden voor de tweede cd blijken de muzikale voorkeuren niet meer overeen te komen. De cd komt er niet en de bandleden heffen Emergency op.

 



1st Avenue 1987 - 1994

 1987

Melodieuze hardrockgroep rond ex-Vandenberg zanger Peter Struyk. In de beginjaren maakt Robby Valentine nog deel uit van de groep, maar hij is al niet meer van de partij bij de albumopnames. 1st Avenue is een Nederlandse band die eind jaren '80 werd opgezet door toetsen-virtuoos Robert Kempe (beter bekend als Robby Valentine).

 1992

Tegen de tijd dat deze cd uitkwam was Valentine al bezig als solo artiest, en hij speelt dus ook niet mee op deze plaat. Wel heeft hij een groot deel van de tracks geschreven. Bolland & Bolland tekenen voor de productie. Het genre waar de band aan kan worden toegedicht is AOR. Er verschijnen twee albums, het eerste album Tears And Triumph komt uit in begin 1992.

 1994

Tegen alle verwachtingen in is er nog een tweede album, alleen deze krijgt minder aandacht. Het album Daily Battle is dan 1st Avenue’s laatste wapenfeit. Peter Struyk treedt nog wel op als zanger van diverse tribute bands. Later is hij een van de zangers van de groep LA the Voices van Gordon.

 



ZINATRA 1986 - 1992

1986

Het begon ergens in de periode 1985/86 toen Ron Lieberton, Arnie Treffers (LongTall Ernie) hielp met het vervaardigen van demos van zijn liedjes in Denemarken. Het was in die periode dat het idee ontstond om een rockband te formeren, zodat het materiaal via die weg ook live gespeeld kon worden. Manager Bert van Klaveren, ex-zanger van Vandale en een van Ron’s vrienden was gecharmeerd van het songmateriaal en hielp Ron om de band samen te stellen. Hij benaderde drummer Eddy Roxks (Vandale), de gitaristen Gino Rerimassie en Sebastian Floris en zanger Joss Mennen. Zinatra was geboren!

1987

 Zinatra de opnames van het eerste album.Het was producer Erwin Musper die de band in z’n visier kreeg en die een speciale deal wist te regelen. In de bekende Wisseloord Studios in Hilversum kon de band werken aan een eerste album op momenten dat de studio leeg lag. Zo deelde Zinatra de studio met grootheden als Def Leppard en Queensryche, terwijl ze hun debuutplaat opnamen. Def Leppard gitarist Phil Collen deed een solo in de song “Feathers in The Wind”

1988

Het eerste Zinatra album werd uitgebracht door PolyGram / Wisseloord’s NT label. De eerste single “Love Or Loneliness” werd opgepikt door Hilversum 3 en behaalde een 18e plaats in de Nederlandse top 40. Het allereerste live-optreden van Zinatra werd live uitgezonden in het legendarische radio-programma “Countdown Cafe” van Kees Baars en Alfred Lagarde. Na enkele maanden clubshows mocht Zinatra mee als openingsact tijdens de Europese tournee van David Lee Roth. Hierdoor stond de band in alle grote zalen en sportpaleizen in heel Europa. De hitsingel “Lover or Loneliness” werd opgevolgd door de singles “Somewhere” en “Looking for love”. De band verscheen in letterlijke iedere radio en TV show en de fan-base groeide snel. Voor gitarist Sebastian Floris werd het allemaal te veel, door gezondheidsredenen was hij gedwongen om de band te verlaten en Zinatra ging door als een viermansformatie.

1989 Azië en Zuid-Amerika

Dit jaar werd Zinatra benaderd door Philips voor de reclame campagne rond hun “Moving on Sound” producten zoals walkmans, cassetterecorders en gettoblasters. Het nummer “Looking for love” werd omgeschreven naar “Moving on Sound” en de band vertrok naar Azie , co-sponsored door KLM. Beatlesque taferelen op vliegvelden, tijdens optredens en exposure via Radio en TV maakte de band tot rocksterren. Na het Azie-avontuur vloog de band naar Zuid-Amerika, waar het hele verhaal nog eens dik werd over gedaan. Het door Joss Mennen geschreven nummer “ Hero” werd een nummer 1 hit in Uruguay en de band speelde voor 50.000 buitenzinnige fans een headliner show in Montevideo. Terug uit Zuid-Amerika de band start de pre-productie van het tweede album.

Het was tijdens een demo-sessie met technicus Atti Bauw in Wisseloord toen Zinatra voor het eerst toetsenist Robby Valentine ontmoette . Hij werd door het management geïntroduceerd als zijnde een nieuw bandlid. Het was een rare situatie voor zowel Robby als voor de band , want niemand in Zinatra was hierover geïnformeerd. Robby werd een belangrijke songschrijver voor Zinatra’s 2de album, maar bleef door de vreemde start in de band altijd een buitenstaander. Erwin Musper introduceerde songs van Amerikaan Paul Laine, waardoor de tracklist van het tweede Zinatra album een mix werd van alle schrijvers binnen het Zinatrakamp, maar waardoor de rol van Arnie Treffers veel minder werd.

1990

“The Great Escape” kwam uit in het voorjaar van 1990, tegelijkertijd met de single release “There she was”. Er werd een bijpassende video-clip opgenomen, special voor NCRV’s Paperclip, een bekend muziekprogramma op de nationale TV. De band gaat op tour met de grootste live-productie denkbaar.

1991

Hoewel het tweede Zinatra album erg goed werd ontvangen, met name in Japan, kampte net als vele andere bands, met het probleem dat het muzikale landschap behoorlijk aan het veranderen was. Grunge muziek won terrein en maakte het moeilijk voor bands als Europe, Bon Jovi maar ook Zinatra om te overleven. Het was een moeilijke periode. Bij de Philips top was een wissel van de wacht waardoor de samenwerking met Zinatra werd beëindigd.Echter er was nog licht aan het einde van de tunnel. Er waren mogelijkheden voor de band om een oversteek te maken naar de USA. Een Amerikaans management, o.a. verantwoordelijk voor het succes van Giant, vloog naar Nederland om met de band te bespreken wanneer en hoe ze zich gingen vestigen in de States. Echter concrete afspraken werden niet beklonken.

1992

In de tussentijd had Robby Valentine een deal getekend bij Polydore, aangaande zijn solo-project. Het was met name Japan, waar Zinatra een goede basis had gelegd voor Robby’s solo-carriere. Uiteindelijk verliet hij dan ook de band, om zich geheel aan zijn solo-verhaal te kunnen toeleggen. Ook voor zanger Joss Mennen duurde het allemaal te lang. Hij stapte uit de band en richtte zijn eigen Mennen op. Een korte tijd nog experimenteerde Zinatra met een nieuwe zanger. Maar de magic was verdwenen en uiteindelijk viel het doek en kwam het definitieve einde voor de band.

 



The Gathering 1989 - 2014

1989

The Gathering wordt in 1989 opgericht door de broers Hans Rutten en René Rutten en Bart Smits. Niet veel later komen Hugo Prinsen Geerligs, Jelmer Wiersma en Frank Boeijen daarbij, en speelt de band regelmatig live in het clubcircuit.

1992

The Gathering  brengt zijn debuutalbum Always... uit, gestoeld op het aan populariteit winnende genre deathmetal, maar laat een duidelijk eigen geluid horen. Grunter Bart Smits wordt bijgestaan door zang van Marike Groot (ex-Little Mary Big) en de nummers zijn door keyboardpartijen voorzien van een symfonisch tintje. Always... wordt goed ontvangen in binnen- en buitenland en de band sleept een aantal festivaloptredens in de wacht. Daarnaast speelt de band zich in de kijker als voorprogramma van Faith No More in Ahoy' Rotterdam.

1993

Ondanks de droomstart die de band aanvankelijk maakt, zijn een aantal bandleden ontevreden over het heavy groepsgeluid. De zoektocht naar een nieuw geluid kost het vertrek van zangeres Marike Groot en van Bart Smits, die meer de gothic kant op wil. Hun plaats wordt opgevuld door Niels Duffhues en Martine van Loon. Na de bezettingswisseling begint men aan het opnemen van het album Almost a Dance, dat moeizaam tot stand komt. Er zijn problemen met de platenmaatschappij en bij het verschijnen van het album in 1993 vallen ook de reacties tegen. Het geluid is een stuk minder heftig geworden en wordt door de critici vernietigend gerecenseerd. Tijdens de daaropvolgende tournee verlaten Duffhues en Van Loon de band.

1995-1997

Na een periode van bezinning maakt The Gathering een verrassende comeback met het album Mandylion in 1995. De band is verhuisd naar een nieuwe platenmaatschappij en heeft Anneke van Giersbergen aangetrokken, een zangeres met geschoolde vocalen. Het geluid op Mandylion ontstijgt de metal en manoeuvreert zich in de richting van de progressieve rock beïnvloed door gothic metal en psychedelica. Er is veel ruimte voor atmosferische passages en langere epische stukken waardoor er een mooie balans ontstaat tussen heavy en gevoelig. Met name de stem van Van Giersbergen maakt de plaat toegankelijk voor een brede doelgroep. De plaat wordt dan ook jubelend ontvangen door zowel metal- als rockpubliek en de single Strange Machines bereikt nummer 37 in de Single Top 100. Van Mandylion worden meer dan 130.000 exemplaren verkocht en het album staat maandenlang in de Album Top 100.

Door het succes van Mandylion vertrekt The Gathering uitgebreid op tournee in de Benelux, Duitsland en Zwitserland. Gedurende de zomer is de groep te zien op elk zichzelf respecterend Nederlands openluchtfestival en doet in augustus een afsluitend optreden op Lowlands. In het najaar van 1996 begint The Gathering met het opnemen van een nieuw album, dat de succesvolle voorganger moet gaan overtreffen.

Het vierde album Nighttime Birds verschijnt in 1997 en borduurt grotendeels voort op Mandylion, maar is wel iets rustiger en meer op pop georiënteerd. In mei speelt de band op Pinkpop en met de positieve kritieken in de achterzak gaat de band in het najaar opnieuw uitgebreid toeren. The Gathering staat onder meer op het Deense Roskilde Festival.

 1998 - 2007

Een andere muzikale koers wordt gevolgd tijdens deze periode. Het vijfde album van The Gathering komt uit in 1998 - een dubbel-cd getiteld How To Measure A Planet? - en is geproduceerd door Attie Bauw (Fight, The Scorpions enTröckener Kecks) en opgenomen in verschillende studio's in Amsterdam. Het album laat de meer ingetogen kant van de groep horen. Naast gitaren is er ook ruim plaats voor toetsen en samples. Het bombastische heeft plaatsgemaakt voor overwegend rustig materiaal. Het album wordt voorafgegaan door de single 'Liberty Bell'. The Gathering toert door de Verenigde Staten, Mexico en Engeland.

In het voorjaar van 1999 start The Gathering zijn eigen label, Psychonaut Records. In november verschijnen daarop door Attie Bauw geremasterde versies van de twee eerste albums, Always... en Almost a Dance. Verder kondigt de groep een dubbele live-cd en een verzamelalbum met B-kantjes en divers studiomateriaal aan. Een ruzie met platenlabel Century Media zet dit plan echter op losse schroeven. Uiteindelijk besluiten band en label zich te beperken tot een enkele live-cd, Superheat.

Begin januari 2000 verschijnt het livealbum Superheat, dat net als de voorgaande albums de Album Top 100 haalt. In de zomer verschijnt tevens het nieuwe studioalbum If Then Else, waarbij strijkers en blazers worden gebruikt om de sound te verbreden. In augustus speelt de band weer op Lowlands.

The Gathering Mexico City World Tour 2001 trekt in januari 2001 duizenden enthousiaste Mexicaanse The Gatheringfans. Demo-opnamen en een onuitgebrachte 7-inchsingle uit de periode 1990-1991 staan verzameld op het album Downfall, dat in april uitkomt inclusief een bonus-cd-rom met een videoregistratie van een concert in w2 Concertzaal te's-Hertogenbosch. De band speelt voor de tweede keer op het Roskilde Festival in Denemarken.

Zonder toestemming van de band brengt het label Century Media in 2002 de dvd In Motion uit. Datzelfde jaar slaat de band op de ep Black Light District een nieuwe weg in met het lange openingsnummer en verwerken de muzikanten invloeden uit de alternatieve gitaarmuziek en van bands die in de jaren tachtig platen uitbrachten onder het Britse label4AD.

In 2003 heeft The Gathering na twee jaar een nieuw album afgerond, getiteld Souvenirs, en komt op 24 februari in Nederland en Europa en op 12 maart in de rest van de wereld uit op het eigen Psychonaut Records. Souvenirs telt tien tracks, geproduceerd door Zlaya Hadzich (bekend van o.a. Sonic Youth, Motorpsycho, Low en Agrésion. De band wordt uitgenodigd voor het Glastonbury Festival in England. The Gathering speelt in augustus hoogtepunten uit hun carrière tijdens twee semiakoestische optredens in Lux te Nijmegen. De opnamen van de optredens verschijnen aan het begin van 2004 op het livealbum Sleepy Buildings. Bassist Hugo Prinsen Geerligs verlaat om privéredenen The Gathering. Op 16 november doet hij in 013 in Tilburg zijn laatste optreden. Hij wordt vervangen door Marjolein Kooijman. Zij is inmiddels afgestudeerd aan de Rockacademie in Tilburg.

In februari 2004 maakt The Gathering een tournee door Amerika, waar de band voor uitverkochte zalen staat in onder meer Chili en Mexico. Eind mei vertrekt de band voor de eerste keer naar Rusland. Op 29 mei geeft de band een optreden in club DK Gorbunova, dat plaats biedt aan tweeduizend man. Andere landen waar de groep speelt, zijn Griekenland, Rusland, Frankrijk, Duitsland en Hongarije. The Gathering staat in juni op Parkpop in Den Haag.

In navolging van het semiakoestische livealbum Sleepy Buildings neemt The Gathering in 2005 een live-dvd op in dezelfde stijl. De opnamen vinden plaats in Paradiso te Amsterdam op 23 mei. Het is de enige keer dat de band dit jaar live te zien is, omdat zangeres Anneke van Giersbergen in februari bevalt van haar zoontje. De dvd A Sound Relief bevat naast de concertregistratie een bonusschijfje met impressies van de tournee van 2004, een Nederlandse en een Italiaanse tv-special over de band en animatieclips bij zes nummers. Ondertussen brengt het oude label Century Media het album Accessories: Rarities & B-Sides uit. De tienjarige verjaardag van het album Mandylion wordt gevierd met de uitgave van een speciale luxe-editie. Voor de opnamen van het negende album Home gaat de band in november 2005 samen met producer Attie Bauw een speciale studio in, gebouwd in een oude kerk in het plaatsje Maurik.

Op 8 februari 2006 studeert bassiste Marjolein Kooijman af aan de Rockacademie door met haar bands The Gathering en Le Dimanche op te treden in De Groene Engel te Oss. Het album Home komt in april uit. De dvd A Sound Relief krijgt op 15 maart in de Melkweg een Edison Music Award. Tijdens de Muzikantendag op 27 mei in de Melkweg te Amsterdam krijgt Anneke van Giersbergen een Duiveltje uitgereikt in de categorie Beste Zangeres. De muziekprijs van het Nationaal Pop Instituut is voor de beste Nederlandse popmuzikanten en het beste poppodium van het afgelopen jaar. Van Giersbergen is door haar collega-muzikanten gekozen door een internetstemming.

Begin 2007 gaat de clubtournee nog door, waarna de band vertrekt naar Amerika. Intussen krijgt de band twee Live XS Awards - voor beste Nederlandse liveact en deOutstanding Achievement Award 2007. In maart nemen ze in Chili de dvd A Noise Severe op, die eind 2007 zal verschijnen en ook worden uitgebracht als livealbum. Tegelijk zal er een live dubbel-cd verschijnen. In mei staat The Gathering in het voorprogramma van Lacuna Coil in de VS en Canada. Na terugkomst van deze tournee wordt bekendgemaakt dat Anneke van Giersbergen de band gaat verlaten om haar eigen Agua de Annique op te richten. Na een aantal festivals geeft The Gathering in augustus zijn laatste concert met Van Giersbergen als frontvrouw. 

2008 - 2014

Sinds begin 2008 is The Gathering weer actief bezig met het schrijven van nieuw materiaal, en in april 2009 komt het album The West Pole uit. De nieuwe zangeres van The Gathering is Silje Wergeland, afkomstig van de Noorse band Octavia Sperati. Ook is op The West Pole een aantal gastmuzikanten te horen, onder wie de Nederlandse zangeres Anne van den Hoogen en de Mexicaanse zangeres Marcela Bovio. Het album is geproduceerd door de gitarist René Rutten en gemixt en gemasterd door Zlaya Hadzich. 

29 mei 2012 verscheen op de website van The Gathering de nieuwe single 'Meltdown', wat ook verscheen op het op 12 september 2012 uitgekomen album Disclosure.

In 2014 maakt Marjolein Kooijman bekend te zullen stoppen met The Gathering om zich op haar andere muzikale werkzaamheden te kunnen richten. Dit is reden voor de band om een hiaat voor nog onbepaalde tijd in te lassen. Enige tijd later maakte de band bekend op 9 november een 2-tal concerten te gaan geven in het kader van het 25-jarig bestaan. Deze 2 concerten waren snel uitverkocht.

 



Within Temptation  1996 - heden

is een Nederlandse symfonische-metalband en een van de succesvolste bands in het genre. Within Temptation is in 1996 opgericht door Sharon den Adel en gitarist Robert Westerholt.

De band startte in de formatie genaamd The Circle. Toen Robert Westerholt en Jeroen van Veen de band verlieten, ging The Circle verder onder de naam Voyage en nam een debuutalbum op getiteld Embrace maar kort daarop viel Voyage uit elkaar.

1996 -1999

Robert Westerholt en Jeroen van Veen echter gingen verder onder de naam The Portal, samen met de vriendin van Robert, Sharon den Adel. Hoewel er voor The Portal al een logo was ontworpen, werd voor het uitbrengen van de eerste liedjes de naam veranderd in Within Temptation.

De atmosferische metal van de eerste cd's Enter en The Dance deed het goed in de undergroundscene. In de jonge dagen van de band stonden zij op Dynamo Open Air.

2000 - 2003

Met de cd Mother Earth in 2000 ging de band een nieuwe kant op, zij lieten de grunt achterwege en maakten meer bombastische Keltische rock dan metal. De single Ice Queen werd geheel onverwacht een hit, hij was al een half jaar uit toen 3FM hem uitkoos als Megahit en het balletje ging rollen. Within Temptation speelde op grote festivals zoals Rock Werchter en ook deed de single Mother Earth het goed in de hitlijsten.

2004 - 2006

Na deze successen hadden zij het heel druk met toeren op festivals en clubtournees door heel Europa en maakten sommige bandleden hun opleiding af, waardoor pas in 2004 de volgende cd uitkwam. Inmiddels was getekend bij platenmaatschappij BMG en had Within Temptation ook een nieuw management, AT Productions. Professionele videoclips werden uitgebracht van Stand My Ground, Memories en Angels. Within Temptation brak hiermee door, ook in het buitenland, zoals Duitsland. Echter, eerdere liefhebbers van Enter en The Dance hadden zich van de band afgekeerd. Maar ook Within Temptation zelf had de keuze gemaakt voor hun nieuwe werk, door bij concerten alleen maar nummers te spelen van Mother Earth en The Silent Force en bijna geen nummers van de cd's daarvoor. Hiermee werd Within Temptation populairder in bijvoorbeeld Duitsland dan in Nederland. In 2005 tekende Within Temptation een contract met het van oorsprong Nederlandse Roadrunner voor distributie van albums in Japan, Groot-Brittannië en Australië.

2007 - 2010

Op 9 maart 2007 kwam het album The Heart of Everything uit. Dit album werd voorafgegaan door de single What Have You Done een samenwerking met zanger Keith Caputo van de band Life of Agony. Na de release van het album volgde een tweede single, Frozen. In juli 2007 werd bekend dat het album in de Verenigde Staten werd uitgebracht. Op 5 augustus 2007 kwam het album op nummer één binnen in de Amerikaanse Heatseeker Charts. Ook werd hun hit What Have You Done veel gedraaid op de radiostations in de USA.

De band nam tevens het nummer The Howling op dat exclusief voor The Chronicles of Spellborn werd gebruikt, een computerspel dat in 2007 op de markt verscheen. In 2004 waren zij ook al te horen in het computerspel Knights of the Temple. Eind 2007 maakte de band bekend dat ze een nieuw album wilde schrijven. In 2008 vond een akoestische theatertournee plaats die in 2010 werd doorgezet. In 2009 traden ze als band niet op, maar zaten ze in de studio.

In Nederland stond Within Temptation op 16 augustus 2008 in het voorprogramma van Iron Maiden. Op 19 maart 2009 kwam het nummer What Have You Done uit voor Guitar Hero: World Tour.

Op 30 oktober 2009 werd hun nieuwe livealbum An Acoustic Night at the Theatre voor het eerst uitgebracht. Dit is een registratie van een akoestisch concert dat op 30 november 2008 in Eindhoven werd gegeven. Op dit album staat het in samenwerking met Chris Jones opgenomen nummer "Utopia".

Sharon den Adel was in het najaar van 2009 te gast op de Night of the Proms-concerten, gehouden in het Sportpaleis in Antwerpen, GelreDome en Ahoy. Samen met het orkest Il Novecento bracht ze enkele nummers in een klassieke versie.

Op 3 april 2010 werd in de Stadsschouwburg van Middelburg het eerste optreden gegeven van de tweede theatertournee van Within Temptation. Na deze theatertournee zou drummer Stephen van Haestregt afscheid nemen van Within Temptation. In november 2010 kondigde de band op hun website aan dat hun nieuwe album The Unforgiving gaat heten en in maart 2011 uitgebracht wordt. Op 15 december 2010 werd een nieuwe nummer, Where Is the Edge, uitgebracht. De videoclip hiervan bestaat uit filmfragmenten van de film Me & Mr. Jones. In januari 2011 verscheen het nummer Faster, de eerste single van het album.

2011 - heden

Op 22 februari 2011 kondigde Within Temptation zijn nieuwe bandlid aan: Mike Coolen neemt het over van oud-drummer Stephen van Haestregt. Begin september 2011 kondigt de band aan dat medeoprichter Robert Westerholt zich voortaan zal richten op het schrijven van nieuwe songs en niet meer live zal optreden, om meer voor zijn drie kinderen, die hij met Sharon den Adel heeft, te zorgen. Zijn plek wordt ingenomen door de Zweed Stefan Helleblad, die al betrokken was bij het maken van enkele albums van de band. Op 8 november 2013 werd aangekondigd dat het zesde studioalbum Hydra zou worden uitgebracht op 31 januari 2014. Dit album bevat gastoptredens van onder meer Tarja Turunen, Dave Pirner, Howard Jones en Xzibit.

 



Delain 2002 - heden

2002 - 2006

Delain is opgericht in 2002 door Martijn Westerholt. Hij verliet een jaar eerder Within Temptation omdat hij leed aan de ziekte van Pfeiffer. Ze brachten in dat jaar ook een demo uit, getiteld Amenity. In 2005 begonnen de opnamen van het debuutalbum, nadat ze door Roadrunner Records gecontracteerd waren.

Delain begon als een project waarvoor Westerholt verscheidene muzikanten uitnodigde. Met deze projectleden werd het debuutalbum Lucidity opgenomen. Charlotte Wessels werd de hoofdzangeres, die in de meeste nummers te horen is, de andere projectleden waren Marco Hietala van Nightwish (basgitaar en zang), Ad Sluijter van Epica (gitaar), Liv Kristine van Leaves' Eyes (zang), Sharon den Adel van Within Temptation (zang), George Oosthoek (grunts) en Guus Eikens (gitaar), beiden ex-leden van Orphanage, Ariën van Weesenbeek van God Dethroned en Epica (drums) en Jan Yrlund (gitaar).

Pas later werd er, om ook live op te kunnen treden, een vaste band gevormd. Naast Martijn Westerholt en Charlotte Wessels bestond deze uit Ronald Landa (grunts en gitaar), Rob van der Loo (basgitaar) en Sander Zoer (drums).

2007 -2009

Tot de zomer van 2007 maakte gitarist Ray van Lente deel uit van de band. De band speelde verder met één gitarist. Ronald Landa stapte in 2009 uit de band om zijn muzikale dromen te volgen. Sinds november 2009 is Ewout Pieters de nieuwe vaste gitarist van Delain.

Het tweede album van Delain, April Rain, kwam op 20 maart 2009 uit. In vergelijking met het eerste album zijn er weinig gastoptredens; alleen Marco Hietala (zang), Maria Ahn (cello) en Guus Eikens (gitaar) vervullen een gastrol.

2010 - 2011

In februari 2010 kondigden de bandleden aan dat ze aan hun derde album begonnen te werken, dat de bassist Rob van der Loo de band datzelfde jaar zou verlaten wegens tijdgebrek en dat Otto Schimmelpenninck van der Oije zijn plaats zou innemen. Daarnaast nam Delain na de tournee van 2010 afscheid van gitarist Ewout. Hij werd eind 2010 vervangen door gitarist Timo Somers, die voorheen in Vengeance speelde. Begin 2012 werd bekend dat Somers het naast Delain erg druk had met andere projecten, en dat daarom Bas Maas (ex-After Forever, Doro) tijdens een aantal optredens de gitarist zou worden. Op deze manier kon Somers ook tijd aan zijn andere projecten besteden. Later dat jaar nam Somers zijn plaats in Delain weer over.

2012 - 2013

Op 1 juni 2012 werd, na veel problemen met de platenmaatschappij, We Are The Others uitgebracht. Het album bevat nog maar één gastoptreden, te weten dat van Burton C. Bell (zanger van de metalband Fear Factory) in het nummer "Where is the Blood". De tekst van de titeltrack "We Are The Others" is geïnspireerd op een tragisch voorval uit 2007, toen het Britse meisje Sophie Lancaster samen met haar vriend werd mishandeld door een gewelddadige groep jongeren om hun ‘alternatieve’ uiterlijk. De twee belandden in een coma in het ziekenhuis, waar Sophie Lancaster bezweek aan haar verwondingen. In 2013 wordt het album Interlude uitgebracht, dit is meer een tussenalbum met live opnames en  aantal nieuwe remixen van eerdere nummers.

2014 – heden

In april 2014 brengt Delain het volgende album The Human Contradiction uit. Ook hierna wordt er weer uitgebreid getourd, door binnen- en buitenland. De band is inmiddels internationaal gezien al een gevestigde naam.

2016 is het jaar dat het album Moonbathers uitkomt.

 



Guilt Machine 2008 - 2009

a het afronden van het laatste Ayreon album 01011001, constateerde Arjen Lucassen dat het voorlopig even genoeg is geweest met zijn meest succesvolle geesteskind. Alle verhaallijnen kwamen op het album met de vier enen en vier nullen bij elkaar, een indrukwekkende cast had zijn werk gedaan en toch bleef Lucassen met een lichte kater achter. Uiteindelijk bleek het album toch niet te zijn geworden wat het zou moeten zijn. Een ‘overkill’ aan vocalisten bleek de cohesie van het album geen goed te doen, was zijn conclusie. Daarnaast deed die grote cast ook een flinke aanslag op het budget van de cd, en dus ook op de portemonnee van Lucassen.

Het resultaat van het afsluiten van ‘project Ayreon’ is het nieuwe initiatief Guilt Machine. Daarvoor haalde Lucassen met de nodige overredingskracht het Belgische talent Jasper Steverlinck over om te zingen op zijn nieuwe creatieve uitspatting. Daarnaast betrok hij Lori Linstruth (ex Stream Of Passion) en Chris Maitland (ex Porcupine Tree) bij het project.

En dat resultaat klinkt weer vertrouwd goed. Hoe kan het ook anders, zou ik zeggen. Want als iemand trouwe volger is geworden van deze bijzonder vriendelijke artiest, dan ben ik dat wel.

We krijgen een aantal heerlijke songs voorgeschoteld, waarin de nodige vaardigheden en talent van Lucassen weer uitmuntend naar voren komt. Green en Cream bijvoorbeeld heeft een prachtige opbouw. Het begint allemaal lekker rustig, maar gedurende de song worden we getrakteerd op mooie solo’s van Lori Linstruth, subtiele drums en intensieve climaxen. Uiteraard mag ook de prestatie van Steverlinck niet onbenoemd blijven. Hij geeft het nummer een mooi dramatisch effect mee. De keuze voor Chris Maitland pakt wat mij betreft ook goed uit. Maitland pakt het allemaal wat minder bombastisch aan dan de door Lucassen veel gebruikte drummer Ed Warby. De teksten (die overigens op het hele album geheel voor rekening van Linstruth komen) zijn indrukwekkend en meeslepend.


Vengeance albums:

          


Helloïse albums:

    


Emergency album:


1st Avenue album:


Zinatra albums:

 


The Gathering albums:

 


Within Temptation albums:

    


Delain albums:

 


Guilt Machine album:


Ayreon album:


End Of The Dream album: