Reviews 2024/2023

Katatonia-Sky Void Of Stars

Jaar van release: 2023

Label: Napalm

Voor de Zweedse meesters der melancholie maken we altijd graag tijd om de dromerige mijmeringen ten volle in ons op te nemen. Nu het winterse weer guur en onherbergzaam wordt, is dat eens temeer het geval met ‘Sky Void Of Stars’. Gelukkig blijft het muzikale vehikel van Jonas Renkse en Anders Nyström een band waar we altijd op kunnen rekenen, steeds zichzelf blijvende zonder sporen van slijtage. Dat ze daarbij het vertrouwde Peaceville verlaten hebben om kansen te wagen bij Napalm siert hen, maar heeft hun inborst geen sikkepit veranderd, zoveel is zeker.

Melodie! Dat is de basis van het nieuwe Katatonia album. Sky Void of Stars keert terug naar het meer rock en metal georiënteerde geluid van de band. Niet dat de band ooit de progressieve rockpaden heeft verlaten, maar de invloed van elektronica is op deze plaat minder duidelijk aanwezig. Het gevolg is een consistent album vol met melodieuze metalnummers. De plaat kent eigenlijk geen nummers die compleet anders klinken dan de rest. Iets wat Katatonia op eerdere platen nog wel liet horen. Die verrassing mag er dan af zijn, maar de nummers op Sky Void of Stars zijn allemaal erg sterk. In compositie, afwisseling en in (samen)spel. Centraal staat de magische stem van Jonas Renkse. De samenwerking met de elektrische (bas)gitaren en drums is echter perfect in balans. Het geeft regelmatig ruimte aan lekker vol op de voorgrond solerend gitaarwerk. Hoogtepunten noemen heeft eigenlijk geen zin. Het hele album ademt klasse uit. Opvallende nummers zijn er wel.

De duistere sfeer met toch heavy riffs van openingstrack ‘Austerity’ voelt immers als thuiskomen. De harde progressieve opener Austerity zet direct de eigenzinnige toon. Trager, met atmosferisch gitaarwerk, volgt ‘Colossal Shade’, de groove laat je vanaf het begin niet meer los, terwijl enige toetsen aan het sluipende, verhalende ‘Opaline’ meer elan geven. Het energieke ‘Birds’ willen we graag omschrijven als een vlotte Paradise Lost met soortgelijke leads. We omarmen de melancholie ten volle in ‘Drab Moon’ en genieten van het ingetogen ‘Author’. ‘Impermanence’ flirt met de doomroots van de band en wordt opgesmukt door een beklijvende gastbijdrage van Joel Ekelöf (Soen) op zang. Enige ambient-invloeden en een progressieve benadering gelden voor ‘Sclera’, terwijl een zacht dekentje over de luisteraar wordt gedrapeerd tijdens het poëtische ‘Atrium’. Dat contrasteert mooi met de opflakkerende stuwkracht in ‘No Beacon To Illuminate Our Fall’. Schitterende song! Afsluiter ‘Absonder’ hoort eveneens tot het ietwat steviger werk. We kunnen dan ook besluiten dat Katatonia weer heerlijk rondzwerft in schimmige hersenkronkels.

Katatonia blijft op Sky Void of Stars zichzelf. Bij elke luisterbeurt groeit de plaat gestaag door. Telkens valt er weer wat nieuws te horen. De plaat is misschien wel de meest consistente plaat uit de geschiedenis van de band. Na een aantal luisterbeurten valt pas echt het kwartje.  Die zich vooral laat onderscheiden door melodie en ijzersterk geschreven en uitgevoerde nummers. Herkenbaar, maar erg goed gebracht.


Crowne – Operation Phoenix

Jaar van release: 2023

Label: Frontiers

Alle rock clichés op een rijtje? Ja! Breaks en hooks in elk nummer nog voller dan de getoupeerde haardos van menig stadionrocker uit de jaren ’80? Alweer ja? Productie over de top? Ja! Maar alles is zo makkelijk en klasse vol uit de mouw geschud, met zoveel kunde ingespeeld en gezongen; dit is de tweede schijf van supergroep Crowne: ‘Operation Phoenix’.

Supergroep? Alweer bij Frontiers? Jawel, de baas van het label Serafino Perugiano heeft er een handje van. Soms levert het niets op, maar deze Zweedse combinatie is eindniveau. 

Crowne is een verzameling van knallers uit de Zweedse scene. Jona Tee (H.e.a.t, New Horizon) verzorgt grotendeels de toetsen en doet de productie. Zanger Alexander Strandell (Art Nation), drummer Christian Lundqvist (The Poodles) en bassist John Levén (Europe). Deze keer is gitarist Love Magnusson (Dynazty) vast lid van de band geworden. Net als op het debuut krijgen we hier prima melodieuze rock voorgeschoteld. Eigenlijk is dit de synthese van het beste van de hierboven vernoemde bands. Een krachtig geluid, goed geschreven songs, geweldige muzikale omkadering en een overweldigende zang. De supersonische solo’s van Love doen je watertanden en met de hoge aanstekelijkheid van de nummers ben je al vlug aan het meezingen. Leg je oor te luisteren bij de gitaar-, keyboardsolo tijdens ‘Champions’. Alle instrumenten krijgen een deel van het geluid toebedeeld en dit zorgt zowel voor een vol als een warm geluid. Alhoewel alle nummers pure melodieuze rock zijn, valt er tussen de nummers toch voldoende afwisseling te horen. Dit is 45 minuten genieten van begin tot einde!

Als je de hoes ziet en de niet zo originele titel leest, dan bekruipt je wat angst. De hoes werd eerder benut voor releases van het Zweedse W.E.T (Zweedse muzikanten met zanger Jeff Scott Soto) en The Dead Daisies. Ook ‘Phoenix‘is een veel terugkomend thema in nogal wat Frontiers’ releases. Maar vanaf de eerste noten weet ik het zeker. Voor de melodieuze rockers is dit een must have, voor de metalheads een geweldige afterburner en voor de gitaarfanaten en zangers puik studiemateriaal. De schijf knalt uit de boxen en de melodieuze power metal laat de luisteraar alle hoeken van de kamer zien.

Een rustige piano van de titeltrack start de zaak op, de gitaren nemen de overhand en het refrein is super commercieel en meezingbaar. ‘Champions’ vervolgt in de stijl van HEAT, maar let op het Maiden-achtige tussenstuk, heerlijk!

‘In The Name Of The Father’ is de volgende track, een snelle banger met vocale power van Strandell. ‘Super Trooper’ kent een aanstekelijk refrein en is een vette track in de stijl van Dynazty. ‘Ready To Run’ zet de oude Europe op speedpillen en als de track afgelopen is, start ‘Juliette’ als een heerlijke stamper met werkelijk fantastisch gitaarwerk van Magnusson.

‘The Last Of Us’ en ‘Just Believe’ doen denken aan Kee Marchello in zijn Europe dagen, Hammerfall en Glory, geweldige tracks. ‘Roar‘ vervolgt in de uptempo stijl van Degreed en Dynazty. Daarna komt ‘Victorious’, een vlotte start en een rustig midden thema trekken de aandacht, doet me wat denken aan Treat en Wigelius en met ‘Northern Lights‘ sluit Crowne de plaat af. Dit nummer zit vol nostalgische, klassieke thema’s, die door de keyboards worden gestart en later worden overgenomen door de gitaren van Magnusson, erg mooi gedaan in deze fraaie afsluiter!

Voor de melodieuze rockers zijn de laatste jaren slechts weinig Scandi-platen afgeleverd, die je bij de kladden grepen van het begin tot het eind en hoge toppen haalden in de all-time favourite-lijsten. ‘W.E.T’ uit 2009, H.E.A.T’s ‘Address the Nation‘ uit 2013 zijn de andere. Ik ben benieuwd of ‘Operation Phoenix’ zich zo evolueert.