Soen – Reliance Jaar van Release: 2026 Label: Silver Lining Music
Veertien jaar. Zo lang is het inmiddels geleden dat Cognitive (2012) als een onverwachte donderklap in progressief metalminnend Europa insloeg. Een nieuwe band, met een oude bekende: drummer Martin López, vers uit de schaduw van Opeth, en een zanger met een stem die tegelijk melancholisch, warm en onheilspellend klonk: Joel Ekelöf. Soen werd aanvankelijk gezien als “de volgende Opeth-variant”, maar wie goed luisterde, hoorde al snel dat deze Zweedse formatie bezig was aan iets eigens. Iets bedachtzaams. Thinking man metal, noemde men het toen.
Fast forward naar 2026. We zijn zeven albums verder, talloze tournees rijker, en Reliance ligt op de draaitafel. De bezetting is inmiddels gestabiliseerd rond Ekelöf en López, aangevuld met toetsenist Lars Enok Åhlund, gitarist Cody Ford en sinds kort bassist Stefan Stenberg. Van de oorspronkelijke line-up is weinig meer over, maar Soen is allang geen project meer — het is een band met een herkenbaar gezicht, een herkenbaar geluid en een trouwe schare volgelingen.
De titel Reliance betekent zoveel als vertrouwen. En dat is misschien wel het sleutelwoord van dit album. Soen lijkt ons toe te fluisteren: vertrouw ons, wij doen wat we altijd doen. Geen radicale koerswijzigingen, geen schokeffecten, geen kunstgrepen. En inderdaad: muzikaal bewandelt de band het pad dat sinds Lotus (2019) en Imperial (2021) steeds duidelijker is uitgestippeld. Minder uitgesproken progressief, meer gestroomlijnd, songgericht, met grote refreinen, zware riffs en een duidelijke emotionele kern.
Voor sommigen is dat een zegen, voor anderen een bron van lichte frustratie.
De opening “Primal” zet meteen de toon. Een zware, afgemeten riff, een groove die loom maar dreigend voortrolt, en daarboven de karakteristieke stem van Joel Ekelöf. Tekstueel is het nummer een afrekening met de tijdgeest: corruptie, polarisatie, technologische verstikking. Geen pamflet, maar een reflectie. De melodie is pakkend, het refrein groot, en de dynamiek typisch Soen: hard waar het moet, ingetogen waar het werkt.
“Mercenary” sluit daar naadloos op aan. Opnieuw stevige riffs, rollende drums van López en een refrein dat zich langzaam in je hoofd nestelt. Het probleem — als je het zo wilt noemen — is dat dit alles inmiddels wel erg vertrouwd klinkt. Degelijk? Absoluut. Verrassend? Nauwelijks.
Contrast als handelsmerk
Soen blijft echter meester in contrast. Dat blijkt in “Discordia”, misschien wel het spannendste nummer van het album. Halverwege duikt een onverwachte, bijna djent-achtige passage op, die even aan Sleep Token doet denken. De toetsen van Åhlund geven het geheel extra diepte, en hier hoor je ineens weer flarden van het oude, avontuurlijkere Soen.
Ook “Axis” en “Drifter” laten horen hoe Martin López zijn instrument beheerst. Hij kan op de voorgrond treden met strak, ritmisch geweld, maar net zo makkelijk ruimte laten vallen. Die beheersing is misschien wel zijn grootste kracht: weten wanneer níét spelen effectiever is dan een barrage aan noten.
Met “Huntress” haalt de band bewust het tempo omlaag. De zang van Ekelöf krijgt hier alle ruimte en klinkt breekbaar, bijna kwetsbaar. Cody Ford laat met zijn gitaarsolo horen dat hij gevoel boven spierballen kan verkiezen — een kwaliteit die niet iedere moderne metalgitarist bezit.
Het absolute rustpunt is “Indifferent”, een ballad pur sang. Toetsen en zang domineren, drums blijven grotendeels achterwege. Het is mooi, sfeervol, misschien zelfs helend — al mist het voor sommigen net dat spanningsboogje om echt te blijven hangen.
Met “Unbound”, “Draconian” en delen van “Axis” wordt opnieuw duidelijk waarom Reliance verdeeldheid oproept. De nummers zijn strak, goed gespeeld, professioneel geproduceerd — maar leunen sterk op bekende structuren en riffs die we al eerder hoorden, soms zelfs op eerdere Soen-albums. Hier sluipt het woord formulematig binnen.
En toch: het werkt. Nekspieren bewegen onwillekeurig mee, refreinen blijven hangen, en live zullen deze tracks ongetwijfeld uitstekend functioneren.
Afsluiter “Vellichor” brengt alles samen. Dynamiek, sfeer, emotie en een subtiel progressief randje dat doet denken aan vroegere tijden. Hier bewijst Soen nog altijd dat het minimale maximaal benut kan worden. Met gesloten ogen laat je je meevoeren, even los van riffs, analyses en verwachtingen.
Waar staat Reliance in het Soen-oeuvre? Niet naast Cognitive of Tellurian. Ook niet op het niveau van Lotus of Imperial. Het is eerder een logisch vervolg op Memorial (2023), maar dan iets zwaarder, iets compacter, iets minder uitgesproken. De progressieve wortels zijn grotendeels ingeruild voor een toegankelijker, alternatieve metalbenadering.
Conclusie
Reliance is een album dat je niet omver blaast, maar je wel omarmt. Het is vertrouwd zonder saai te worden, degelijk zonder inspiratieloos te klinken. Voor fans is het “meer van het goede”, voor nieuwkomers een prima instap. Wie hoopt op een radicale koerswijziging of een terugkeer naar uitgesponnen progressieve avonturen, zal enigszins teleurgesteld zijn.
Maar wie accepteert dat Soen inmiddels een volwassen band is geworden — met een duidelijke identiteit en een vaste hand aan het roer — zal merken dat Reliance precies doet wat de titel belooft: je kunt erop bouwen.
