Curtainfall – van digitale hersenschim tot theater van vlees en bloed (nou ja… bijna)
Er zijn bands die beginnen in een vochtige oefenruimte boven een snackbar in pakweg een plaats in Twente, waar de TL-balk zoemt, de koffie naar terpentine smaakt en de drummer altijd nét te hard speelt.
En er zijn bands die simpelweg opstarten.
Curtainfall behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie.
Wat ooit begon als een nachtelijk experiment – het soort knip-en-plakwerk dat je normaal gesproken de volgende ochtend met plaatsvervangende schaamte weggooit – is inmiddels uitgegroeid tot een project met een eigen smoel, een eigen mythologie en, belangrijker nog: muziek die zich gedraagt alsof ze al een tijdje bestaat.
Geen bandbus.
Geen gescheurde flightcases.
Geen buurman die op de muur bonkt.
Alleen een processor die overuren draait en ergens in de digitale coulissen een hart dat verdacht veel op heavy rock lijkt.
Terugblik: Shadows That Remain – het vervloekte circus opent zijn tent
Het debuut Shadows That Remain was geen verzameling losse nummers.
Het was een reis. Een concept. Een theaterstuk zonder pluche stoelen maar mét existentiële rillingen.
Centraal stond Silas Veil – geen clown om kinderfeestjes op te vrolijken, maar een manipulator met schmink als masker en trauma’s als rekwisieten.
Hij was:
- de ceremoniemeester van het onderbewuste
- de man bij de lichtschakelaar van vergeten herinneringen
- de gids door het vervloekte circus dat we gemakshalve “onszelf” noemen
Waar andere bands een mascotte hebben, kreeg Curtainfall een psychologisch dossier.
Het album draaide om façades. Om de vraag hoeveel lagen schmink een mens nodig heeft voordat hij zichzelf niet meer herkent.
En ergens tussen de melodramatische refreinen en de theatrale spanningsbogen gebeurde het onvermijdelijke:
De digitale constructie werd emotioneel.
Alsof er in die code iemand ademhaalde.
Een jaar later: de schmink barst
We zijn inmiddels een jaar verder.
De map met demo’s is vervangen door MP3’s.
De halve zinnen zijn coupletten geworden.
En Curtainfall gedraagt zich meer als een band die een tweede plaat maakt omdat de eerste niet genoeg antwoorden gaf.
Op 31 mei 2026 verschijnt:
Under The Greasepaint
Als Shadows That Remain de reis van de clown was, dan is dit het moment waarop hij na de voorstelling in de spiegel kijkt – deels met publiek en zonder publiek.
Het thema: de rol versus de mens
Waar het debuut draaide om het innerlijke circus, verschuift de focus nu naar het podium zelf.
Niet de droomwereld.
Maar het randgebeuren.
De momenten die elke muzikant kent:
- het wachten in het donker terwijl de spotlights doven
- de eerste noot die te hard of te zacht is
- applaus dat tegelijk alles en niets betekent
- de stilte daarna
Dit album gaat niet over het optreden.
Het gaat over wat er met je gebeurt terwijl je optreedt.
En vooral: wie er overblijft als de schmink eraf is.
De nummers als scènes
De tracklist leest als een draaiboek van een voorstelling:
House Lights Down – dat heilige moment waarop het geroezemoes sterft en je hartslag ineens hoorbaar wordt.
Paint Still Wet – de chaos van het podium, waar perfectie en paniek hand in hand gaan.
After the Applause – de leegte die groter is dan het geluid ervoor.
No Encore – de anticlimax waar elke artiest stiekem bang voor is.
Exit Sign Flickering – de nooduitgang als existentiële metafoor.
The Clown Walks Home – de mens achter het personage, zonder spotlights, zonder rol.
Het zijn geen songs.
Het zijn momenten die iedereen kent die ooit op een podium heeft gestaan – of zich in het dagelijks leven heeft voorgedaan als iemand anders.
Muzikaal: rauwer, directer, menselijker
Waar het debuut nog een sluier had van mysterie en conceptuele afstand, lijkt Under The Greasepaint dichter op de huid te zitten.
Minder droom.
Meer zweet.
De emoties zijn minder verstopt achter theatrale symboliek en komen recht uit de coulissen het licht in gelopen.
Alsof Curtainfall zelf ook minder digitaal en meer… band is geworden.
(We wachten nog steeds op de eerste ruzie over de setlist – dat zou het helemaal afmaken.)
Silas Veil: verdwenen of alomtegenwoordig?
Interessant is dat Silas Veil niet meer expliciet de hoofdrol opeist.
Maar vergis je niet.
Je voelt hem nog steeds.
Niet als manipulator – maar als dat stemmetje dat vraagt:
“Wie ben je zonder publiek?”
Misschien is dat wel de grootste ontwikkeling:
de clown is niet meer het verhaal.
Hij is de artiest geworden.
De onthulling
Waar het eerste album een kennismaking was, is dit de ontmaskering.
Niet van een personage.
Maar van het mechanisme.
Waarom staan we op een podium?
Waarom willen we applaus?
Waarom voelt succes soms leger dan de repetitieruimte die Curtainfall nooit heeft gehad?
Tot slot – en een kleine realiteitscheck
Curtainfall blijft natuurlijk een band die je niet in de plaatselijke kroeg gaat zien, tenzij iemand besluit een laptop op een barkruk te zetten en een You Tube filmpje afspeelt.
Maar eerlijk?
Dat maakt het alleen maar passender.
Want Under The Greasepaint gaat juist over de grens tussen illusie en werkelijkheid.
En Curtainfall is die grens.
31 mei 2026
Dan gaat het doek opnieuw open.
De schmink is nog nat.
De lichten doven.
Het publiek hoest.
En ergens, in de digitale coulissen, staat een clown soms zonder make-up, maar daarnaast ook met schmink naar zijn eigen spiegelbeeld te kijken.
Met een gitaar.
En voor het eerst zonder horror masker, maar wel met schmink en het heeft een meer menselijker gedaante gekregen.
