Curtainfall – Last Light In The Room

Het nummer dat pas bestaat als het album klaar is

Er is een moment bij het maken van een album waarop je denkt dat je klaar bent.
Echt klaar. Titels kloppen, volgorde klopt, verhaal klopt, sfeer klopt. Je zet de nummers onder elkaar, kijkt ernaar, en denkt: dit is het.

En toch klopt het niet.

Niet omdat er iets fout is.
Maar omdat er iets ontbreekt.

Dat is misschien wel het vreemdste onderdeel van muziek maken: je merkt vaak pas dat er een nummer mist als je denkt dat je alles al hebt.

Zo ontstond Last Light In The Room.

Niet aan het begin.
Niet halverwege.
Maar pas toen Under The Greasepaint eigenlijk al af was.

 

Het schrijfproces – nummers die verdwijnen en terugkomen

In het begin waren er meer dan tien nummers.
Titels kwamen, verdwenen, veranderden van naam, veranderden van onderwerp. Sommige nummers pasten muzikaal wel, maar niet in het verhaal. Andere pasten inhoudelijk perfect, maar muzikaal helemaal niet.

Dat is het moment waarop je moet schrappen.
En schrappen is misschien wel het moeilijkste onderdeel van een conceptalbum.

Want elk nummer dat je weggooit, was ooit het beste idee van die week.

Maar langzaam bleef er een lijn over:

• After The Applause
• House Lights Down
• Still In Costume
• Broken Seats Don’t Judge
• Laugh Track In My Head
• Paint Still Wet
• You Wanted The Lie
• Exit Sign Flickering
• No Encore
• The Clown Walks Home

Tien nummers.
Een mooie cirkel.
Begin met stilte, eindigen met een wandeling door de nacht.

Album klaar.

Dacht ik.

 

Het probleem met eindes

The Clown Walks Home voelt als een einde.
Maar niet als een afsluiting.

Het is een deur die dichtgaat, maar je hoort nog iemand in de kamer erachter bewegen.

En dat gevoel bleef hangen.
Alsof het verhaal ophield, maar het leven daarna gewoon doorging.

En toen kwam de gedachte die uiteindelijk het laatste nummer werd:

Wat gebeurt er als hij thuis is?

Niet onderweg.
Niet op het podium.
Niet in de kleedkamer.

Thuis.

 

Last Light In The Room – de afwezigheid van alles

Waar de rest van het album draait om spanning, maskers, confrontaties, publiek en verwachtingen, gaat dit nummer over iets veel ongemakkelijkers:

het ontbreken daarvan.

Geen conflict.
Geen adrenaline.
Geen applaus.
Geen rol.

Alleen:

• jas uit
• schoenen uit
• stilte

In dit nummer is de kamer geen decor, maar een personage.

De muren zeggen niets.
De vloer kraakt niet eens.
Niet dramatisch.

Alleen jij, een kamer, en een lamp die nog brandt.

Of misschien expres laten branden, omdat volledige duisternis net een stap te ver is.

er een moment komt waarop je gewoon aanwezig bent.