Tyketto – Closer To The Sun Jaar van release: 2026 Label: Silver Lining Music
Sommige bands hebben alles mee: goede songs, een uitstekende zanger, sterke muzikanten, een herkenbaar geluid en een debuutalbum dat meteen een klassieker is. En toch worden ze nooit zo groot als ze eigenlijk zouden moeten worden. Tyketto is zo’n band.
Vraag een willekeurige AOR-liefhebber naar het album Don’t Come Easy uit 1991 en je krijgt meestal een blik alsof men het over een verloren schat heeft. Een plaat vol melodieuze rockparels, uitgebracht op precies het verkeerde moment: de grunge stond op het punt de wereld te veroveren en bands met grote refreinen en harmonieën werden plotseling ouderwets verklaard. Nirvana kwam, flanellen overhemden verschenen, en Tyketto verdween langzaam naar de achtergrond.
Een band tegen de stroom in
De band werd eind jaren tachtig opgericht door zanger Danny Vaughn, eerder actief bij Waysted. Met Don’t Come Easy leek de wereld aan hun voeten te liggen, maar de timing was rampzalig. De opvolgers konden het succes niet evenaren en in 1996 viel de band uit elkaar. In 2004 volgde een reünie en sindsdien verschijnen er met lange tussenpozen nieuwe albums.
Closer To The Sun is inmiddels het zesde studioalbum en bovendien het eerste nieuwe werk in tien jaar tijd. Dat is een lange wachttijd, en zoals we weten: hoe langer de stilte, hoe hoger de verwachtingen.
Geen revolutie, wel Tyketto
Wie denkt dat Tyketto ineens progressieve metal of moderne poprock gaat maken, kent de band niet. Closer To The Sun klinkt precies zoals je hoopt dat een Tyketto-album klinkt: melodieuze hardrock met bluesinvloeden, een vleugje country, sterke refreinen en de warme, karakteristieke stem van Vaughn.
Opener “Higher Than High” zet meteen de toon. Een energieke rocker met een pakkend refrein en — verrassend genoeg — een mondharmonica. Het werkt beter dan je zou verwachten en geeft het nummer een licht southern rock randje.
“Donnowhuddidis” (vrij vertaald: Don’t Know What It Is) laat de band van een speelsere kant horen, met een lichte country-swing en piano. Vaughn heeft hier duidelijk plezier en dat hoor je.
Het titelnummer “Closer To The Sun” is typisch zo’n nummer dat Tyketto-fans meteen in de armen sluiten: akoestische basis, groot refrein, harmonieën en een sfeer die doet denken aan het vroege werk van de band.
Motoren, ballads en meezingers
Een van de opvallendste nummers is “Harleys & Indians (Riders In The Sky)”, een ode aan het motorrijdersleven en de romantiek van vrijheid en eindeloze wegen. Het nummer combineert country-invloeden met stevige rock en past verrassend goed binnen het geheel.
Zoals iedere melodieuze rockband van naam weet Tyketto ook hoe je een ballad schrijft. “Starts With A Feeling”, “Far And Away” en “The Picture” zijn typische nummers waarbij live de aanstekers of telefoons de lucht in gaan. Niet vernieuwend, wel effectief.
“We Rise” en “Higher Than High” behoren tot de meer energieke meezingers, terwijl “Bad For Good” en “Hit Me Where It Hurts” muzikaal sterk zijn, maar tekstueel hier en daar wat… laten we zeggen: klassiek rockcliché bevatten. Regels als “Sometimes you’re the hammer, sometimes you’re the nail” zullen waarschijnlijk geen literatuurprijzen winnen, maar in dit genre hoort dat er bijna bij.
Nieuwe gitarist, oude ziel
Een belangrijke rol op het album is weggelegd voor gitarist Harry Scott Elliott, die met zijn bluesy speelstijl en melodieuze solo’s een belangrijke bijdrage levert aan het geluid van de plaat. Zijn spel geeft de nummers net dat beetje extra flair zonder ooit overdreven technisch te worden.
Maar uiteindelijk draait Tyketto nog steeds om één man: Danny Vaughn. Zijn stem heeft in al die jaren nauwelijks aan warmte en kracht ingeboet. Integendeel, hij klinkt misschien wel beter en doorleefder dan ooit.
Plaats in de discografie
Laat één ding duidelijk zijn: Closer To The Sun is geen tweede Don’t Come Easy. Dat album blijft een onbereikbare klassieker. Maar dit nieuwe werk komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt van de kwaliteit van het debuut sinds de reünie in 2004.
Het album is dynamisch, enthousiast, melodieus en bovenal oprecht. Je hoort een band die niet probeert hip te zijn, maar gewoon goede songs wil schrijven.
Eindconclusie
Closer To The Sun is een album dat precies doet wat melodieuze rock moet doen: je een goed gevoel geven. Grote refreinen, sterke zang, degelijk gitaarwerk en songs die blijven hangen zonder ingewikkeld te worden.
Is het perfect? Nee. Sommige teksten zijn wat cliché, sommige nummers iets te glad. Maar het enthousiasme spat ervan af en de kwaliteit is constant hoog.
Na tien jaar wachten levert Tyketto een album af dat bewijst dat ze nog steeds tot de betere bands in de AOR- en melodieuze rockscene behoren. Misschien worden ze nooit zo groot als Bon Jovi of Def Leppard, maar platen als deze laten horen dat ze muzikaal absoluut in dezelfde competitie thuishoren.
En misschien is dat wel het verhaal van Tyketto:
altijd net onder de top, maar muzikaal altijd overtuigend.
En eerlijk is eerlijk — er zijn slechtere plekken om te staan.
