Journey – The Ballade (Japanse import) Jaar van release: 1991 Label: Sony Music Distribution Japan
Deze 15-track CD bevat louter full‑version ballads uit Infinity, Evolution, Departure, Escape, Frontiers en Raised on Radio. Dit album is ambachtelijk gemixt met slow‑cook emotie – Japanse best-of op balladmodus, met harten die kloppen op koortsige hooks.” . Geen hitlijstperikelen, maar zorgvuldig gekozen slowrock‑klassiekers in albumlengte, exclusief voor de Japanse markt. Voor fans een cultfavoriet; voor nieuwkomers: een redelijk perfecte serenade-DNA‑test.
“Open Arms” de ultieme arena‑balad. In 3:20 minuten vat Perry ons allemaal in een lyrisch hartverhaal dat op repeat móét. Minder dramatisch dan de originele versie, maar juist in de compacte timing óók pit. Het lijkt op een achtervolgingsscène in de supermarkt en je grijpt spontaan iemand bij de arm: “Kijk, dit is ballad zoals ballads bedoeld zijn.” “Faithfully” de eed van trouw op tour. Cain’s pianolijn klinkt alsof hij wat power nodig heeft, maar het blijft een ballad. Perry zingt met de overtuiging van iemand die al zijn liefde in één regel. “Still They Ride”, de meest onderschatte ballad van Escape‑periode. Donker, melancholisch, met een zweem van mysterie. Hier minimaliseert Journey de arena, en maximaliseert de sfeer. Kort samenvattend de tekst voelt als je op vakantie de verkeerde afslag neemt, en dan beseft dat verdwaald zijn wél romantisch kan klinken. “I’ll Be Alright Without You”, van het album Raised on Radio: iets zachter, iets volwassener. Geen uitbundige drama, maar een kiespijnverhaal verpakt in midtempogloed. Het klinkt alsof de band zegt: “Ik mis je nog steeds — maar ik red me wel.” “Why Can’t This Night Go on Forever”, Sluitstuk van de cd. Zwoel, introspectief, met een vleugje berusting. Het voelt alsof ze de cd bewust sloten met een reverb van heimwee.
Lights en Patiently tonen de pre‑Perry‑perceptie van Journey: langzamere cadans, toetsenrijk, introvert, bijna zweverig. Too Late en Good Morning Girl zijn kort en klein, maar effectief: twee mini-verhalen vol verlangen. Who’s Crying Now, After the Fall, Send Her My Love én The Eyes of a Woman: elke track een momentopname van liefde, afscheid of gemis, zonder pakjes sentiment, maar vol gelaagd gevoel.
Deze Japanse versie bevat alle volledige tracks — dus geen radio‑edits — netjes in albumversie zoals bedoeld. .
Het is de ironie: Journey bestond uit stoere mannen met leren jassen, maar in deze context zijn ze liefhebbers op speed‑date. Alles rolt makkelijker via melodie dan via het machogedrag.
Conclusie
The Ballade is niet alleen een Japanse verzameling — het is een studie in melodie, nostalgie en intieme sereniteit, verpakt in 57 minuten die geen unplugged optreden nodig hebben om puur te klinken. Voor de fans: deze import is half herinnering, half heimwee, en volledig onmisbaar bij je ballad-arsenaal.
