Ellefson-Soto – Unbreakable Jaar van release: 2025 Label: Rat Pak Records
Ellefson kennen we natuurlijk als mede-oprichter van Megadeth, jarenlang de stuwende bas onder Mustaine’s riffcarrousel. Bij Soto ben ik steeds weer verbaasd dat hij met deze – herkenbare – stem nooit tot de eredivisie is gaan behoren.
Hij was betrokken bij bands die alsmaar niet écht doorbraken (Talisman, W.E.T.), bands met te grote ego’s (Yngwie Malmsteen, Journey), projecten die slechts eenmalig bleken (het geweldige Soul Sirkus) en projecten die voor de meeste betrokken muzikanten niet de belangrijkste band was (Sons Of Apollo). Tel daarbij op dat zijn solowerk en talloze gastrollen. Samen startten ze Ellefson-Soto in 2022, met het debuut Vacation in the Underworld. Unbreakable is de logische vervolgstap: harder, persoonlijker, en met de chemie van een band die weet waar ze voor vechten.
Het debuutalbum van Ellefson-Soto werd uitgebracht op 7 oktober 2022 en slechts zes maanden later begonnen David Ellefson en gitarist Andy Martongelli meteen met het schrijven van het volgende album. Vanaf april 2023 begonnen ze met het schrijven van de nummers en gedurende anderhalf jaar werkten de twee samen met Jeff Scott Soto aan wat het tweede album van Ellefson-Soto zou worden, ‘Unbreakable’. Grappig genoeg begon het allemaal met een cover. David stelde voor dat ze een Queen-nummer zouden coveren en David, wetende hoe obsessief Jeff voor Queen was, wist dat dit hem terug zou lokken. Die cover was van “Death On Two Legs”.
Op 15 augustus 2025 via Rat Pak Records verscheen hun tweede album Unbreakable. Een titel die niet toevallig gekozen is – want na alle stormen in hun carrières voelen David Ellefson en Jeff Scott Soto zich sterker dan ooit. Twee muzikale levens die elkaar raken en samen een muur van staal optrekken.
Het verhaal leest als een trans-Atlantische metalfabel. Ellefson brengt de zware fundamenten mee: baslijnen die als pantserplaten onder de riffs liggen. Soto levert zijn kenmerkende stem: soulvol, rauw en met genoeg power om een stadionvloer te laten trillen. Rondom dit duo draait een solide kern: Andy Martongelli als gitarist die melodie en shred vermengt alsof hij een Italiaans recept op turbo speelt, en Paolo Caridi als drummer die elke break laat klinken alsof er een regiment door de straten marcheert.
De productie – opgenomen in Rogue Studios in Wembley en gemixt door Chris Collier (Korn, Mick Mars) – klinkt modern en strak zonder steriel te worden. Het titelnummer “Unbreakable” opent als een mokerslag en zet de toon: zwaar, melodieus, onverbiddelijk. “SOAB” (en ja, dat betekent precies wat je denkt) spuugt venijn in korte uithalen. “Shout” werd als single vooruitgeschoven met een video die meer wegheeft van een gevechtsoproep dan van promotie – een nummer dat live gegarandeerd in koor meegebruld wordt. Hoogtepunt van drama is “Poison Tears”, waarin Guldemond en Soto elkaar aftroeven in duistere melodieën. “Vengeance” met Ripper Owens klinkt als een duel in de arena, terwijl “The Day We Built Rome” juist episch en melancholisch uitpakt. Zelfs de bonustrack “Death on Two Legs” voelt niet als opvulling maar als een extra uppercut. Wie goed luistert, hoort in elk nummer de handtekening van de muzikanten. Ellefson’s bas is niet alleen begeleiding, maar een sturende kracht – hij duwt de nummers vooruit. Soto schakelt moeiteloos tussen melodramatisch en furieus, zonder ooit zijn natuurlijke warmte kwijt te raken. Martongelli’s gitaarspel flirt met progressieve wendingen maar blijft steeds in dienst van de song, en Caridi houdt de balans tussen brute kracht en subtiele accenten.
Unbreakable voelt als een plaat die zowel de zwaarte van klassieke heavy metal als de energie van moderne producties draagt. Het is toegankelijk genoeg om mee te zingen, maar hard genoeg om in de moshpit je ellebogen te testen. “Dit is geen album, dit is een betonnen vuist in fluweel verpakt – je voelt de klap en glimlacht erom.”
Conclusie: Ellefson-Soto levert met Unbreakable een statement dat zijn titel waarmaakt. Zwaarder, persoonlijker en meeslepender dan hun debuut. Ellefson’s bas is het beton, Soto’s stem het staal, Martongelli’s gitaar de vonken en Caridi de stormram. Voeg daar Ripper en Guldemond aan toe, en je hebt een plaat die zijn titel volledig waarmaakt.
