Alter Bridge – Alter Bridge Jaar van release: 2026 Label: Napalm Records
Er zijn bands die een zelfgetiteld album gebruiken als breekpunt. Denk aan Metallica (The Black Album), Led Zeppelin IV of zelfs Van Halen. Een moment waarop het roer omgaat, de ketting wordt losgegooid en men zichzelf opnieuw uitvindt. Alter Bridge doet dat… niet. En dat is tegelijk hun kracht én hun valkuil.
Met Alter Bridge zijn Myles Kennedy, Mark Tremonti, Brian Marshall en Scott Phillips inmiddels toe aan hun achtste studioalbum. Drie jaar na het verrassend sterke Pawns & Kings (2022) keert het viertal terug met een plaat die niets anders wil zijn dan een samenvatting van alles wat Alter Bridge is. Geen experiment, geen stijlbreuk, geen radicale vernieuwing. Wel: zware riffs, grootse refreinen, technisch vakmanschap en die onvermijdelijke, dichtgetimmerde productie van vaste producer Michael ‘Elvis’ Baskette.
Het verhaal blijft bekend, maar verdient herhaling. Alter Bridge ontstond in 2004 uit de as van Creed. Waar Scott Stapp het spirituele pad koos, gingen Tremonti, Marshall en Phillips verder met Myles Kennedy, destijds bekend van The Mayfield Four. Het debuut One Day Remains zette meteen de toon: hardrock met post-grunge wortels, melodieus maar stevig. Met Blackbird (2007) werd die sound geperfectioneerd en schreef de band een klassieker die tot op de dag van vandaag als ijkpunt geldt.
Daarna volgden sterke platen (AB III, Fortress), een lichte identiteitscrisis (The Last Hero), hernieuwde focus (Walk The Sky) en een overtuigende heropleving met Pawns & Kings. In die evolutie werd Alter Bridge steeds zwaarder, technischer en… voller. De muziek groeide, maar verloor gaandeweg wat lucht en spontaniteit.
Dat probleem is ook op Alter Bridge weer aanwezig. Baskette’s productie klinkt massief, luid en onverbiddelijk. Elk gaatje is dichtgesmeerd, elke nuance dichtgedrukt. De beroemde “wall of sound” is hier geen muur meer, maar een betonnen bunker. Alles staat op elf. Altijd. Het gevolg is dat veel songs bij eerste beluistering imponeren, maar bij herhaald luisteren vermoeien.
En dat is jammer, want de nummers zelf zijn zelden slecht.
Opener en single “Silent Divide” zet meteen stevig in. Een hakkende, logge riff en een sterke zanglijn van Kennedy. Het refrein is pakkend, maar ook wat zeurderig — een euvel dat vaker terugkomt. “Rue The Day” is nóg zwaarder en bevestigt dat ‘rock’ bij Alter Bridge inmiddels volwaardig ‘metal’ is geworden.
“Power Down” is een welkome versnelling: snel, agressief en Tremonti pur sang. Had niet misstaan op een van zijn soloplaten. “Disregarded” combineert dreiging met een uplifting refrein en laat horen hoe goed de band spanning kan opbouwen — mits ze zichzelf niet verdrinken in lagen.
Na zeven stevige tracks is “Hang By A Thread” een eerste rustpunt. Een ballad, ja, maar natuurlijk geen kleintje. Ook hier worden alle registers opengetrokken. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut, zeker live met duizenden telefoons in de lucht.
“Scales Are Falling” is een van de sterkere composities: mysterieus begin, trage opbouw, dynamiek en sfeer. Hier horen we even de Alter Bridge die durft te ademen. Hetzelfde geldt deels voor “Tested And Able”, waarin Kennedy en Tremonti de leadzang verdelen — een trucje dat verrassend goed blijft werken.
Afsluiter “Slave To Master” verdient een aparte alinea. Met ruim negen minuten is dit het langste Alter Bridge-nummer ooit. Overduidelijk bedoeld als epische opvolger van Blackbird. Het intro is broeierig en beloftevol, het middenstuk prachtig uitgewerkt met een lange, emotionele gitaarsolo van Tremonti. Het refrein is wat minder memorabel, maar de lange break en finale maken veel goed. Last best is hier zelden zo toepasselijk geweest.
Wat blijft hangen na een uur Alter Bridge? Vakmanschap. Spierballen. Professionaliteit. Kennedy zingt alsof zijn leven ervan afhangt, Tremonti blijft een van de beste gitaristen in het genre en de ritmesectie is rotsvast. Maar ook: voorspelbaarheid. Te vaak lijkt de band op de automatische piloot te spelen. De songs volgen bekende blauwdrukken, de climaxen zijn vooraf in te tekenen en echte verrassingen blijven uit.
Vergelijk dit album eens met One Day Remains of Blackbird. Die platen klinken opener, menselijker, minder vermoeiend. Daar zat avontuur in. Hier zit zekerheid.
Conclusie
Alter Bridge is precies wat de titel belooft: Alter Bridge ten voeten uit. Geen slecht nummer, geen misser, geen schande. Maar ook geen meesterwerk. De band lijkt gevangen in zijn eigen succesformule. Misschien wordt het tijd om het motto never change a winning team eens kritisch te bekijken. Een andere producer, een frisse blik, wat meer ademruimte — het zou wonderen kunnen doen.
Fans van het latere werk zullen dit album zonder twijfel omarmen. Voor wie hoopt op een nieuw Blackbird-moment, blijft het bij degelijk vakwerk.
En toch… die Ziggo Dome in februari? Die loopt gewoon weer vol. Want zelfs een voorspelbare Alter Bridge is nog altijd beter dan negen van de tien concurrenten.
