CURTAINFALL – In The Remix
Er zijn bands die hun debuut opnemen in een vochtige oefenruimte met een kapotte versterker en een drummer die altijd nét te hard slaat.
En dan is er Curtainfall.
Geen oefenruimte.
Geen buren die klagen.
Geen drummer die te hard slaat.
Alleen een processor, een hoop ideeën en — laten we eerlijk zijn — een gezonde dosis doorzettingsvermogen.
Maar nu… wordt het serieus.
Waar Shadows That Remain nog klonk als een intrigerend experiment dat ergens tussen melancholie en digitale magie zweefde, wordt er nu een volgende stap gezet.
En dat betekent in dit geval:
er gaan centjes tegenaan:
Niet voor rookmachines.
Niet voor pyro.
Niet voor een tourbus met een koelkast vol bier.
Nee.
Voor iets veel minder sexy, maar o zo belangrijk:
👉 geluid.
Alle nummers van zowel:
- Shadows That Remain
- Under The Greasepaint (release: 31 mei)
worden omgezet naar WAV-files.
Voor de niet-audiofielen:
dat betekent simpel gezegd dat alles wat eerst een beetje “ingehouden” klonk, nu eindelijk mag ademen.
Meer diepte.
Meer lagen.
Meer ruimte tussen de noten.
En dat is geen overbodige luxe.
Want waar het eerste album Shadows That Remain nog draaide om de introductie van de clown Silas Veil — manipulator, misleider en fulltime bewoner van het duistere circus —
gaat Under The Greasepaint een stap verder.
Geen verhaal meer van A naar B.
Maar:
👉 fragmenten
👉 momenten
👉 gedachten
Van de artiest van voor en ná de show.
Van het podium… naar de stilte.
Distributie: van mapje naar wereld (of zoiets)
Na het oppoetsen van het geluid komt de volgende uitdaging:
een distributeur vinden.
Want muziek maken is één ding.
Zorgen dat iemand het ook hoort, is een tweede.
Ergens op het internet — tussen obscure platforms, digitale loketten en bedrijven die beloven “je muziek wereldwijd te verspreiden” — moet er één partij zijn die zegt:
“Ja hoor, wij zetten die clown wel online.”
Als dat lukt, dan is het plan helder:
📅 31 mei – Under The Greasepaint op grotere platforms
Van een mapje op de harde schijf…
naar iets dat daadwerkelijk afgespeeld kan worden door anderen dan alleen de maker zelf.
Altijd een spannend moment.
De ironie van Curtainfall
Het mooie — of misschien juist het wrange — is dat Curtainfall als project draait om:
- maskers
- illusie
- de afstand tussen artiest en mens
En ondertussen wordt er keihard gewerkt om die muziek… zo echt mogelijk te laten klinken.
Alsof je een illusie probeert te perfectioneren,
zodat hij geloofwaardiger wordt dan de werkelijkheid.
Ergens is dit het moment waarop een band normaal zegt:
“We zijn er klaar voor.”
Curtainfall zegt waarschijnlijk:
“We denken dat het goed genoeg is… en anders merken we het vanzelf.”
Vooruitblik
Met:
- een afgerond album
- een extra track (Last Light In The Room, want natuurlijk ontbrak er nog eentje)
- opgepoetst geluid
- en een digitale zoektocht naar een plek in de wereld
lijkt alles op zijn plek te vallen.
Of in ieder geval:
voldoende bij elkaar geraapt om het los te laten op de buitenwereld.
Slot
Under The Greasepaint komt eraan.
En dit keer niet als experiment.
Maar als iets dat verdacht veel op een echte release begint te lijken.
Met echt geluid.
Echte plannen.
En een clown die nog steeds niet helemaal te vertrouwen is.
31 mei.
Zet het in je agenda.
Of niet.
De clown speelt toch wel.
