Curtainfall – The Paradox
Slotakkoord zonder slot, climax zonder victorie
Er zijn bands die hun album afsluiten met een knal. Een laatste schreeuw, een overdosis solo’s, een “we hebben gewonnen”-gevoel waar je nog drie dagen tinnitus van hebt. Curtainfall doet dat niet. Natuurlijk niet. The Paradox is geen overwinning, geen nederlaag, geen punt achter de zin — het is een komma. En precies dáár zit de kracht.
Curtainfall – Curtain of Shadows
De stilte vóór de laatste klap
Er zijn platen die eindigen met een klap. En er zijn platen die juist weten wanneer ze níét moeten slaan. Curtain of Shadows behoort duidelijk tot die laatste categorie. Dit is geen nummer dat met opgeheven vuist het strijdtoneel verlaat, maar eentje dat even achterom kijkt, een wenkbrauw optrekt en mompelt: “Zo… dat was me het ritje wel.”
Curtainfall – No Turn Around
Geen weg terug, en eindelijk zin om vooruit te kijken
Soms is het goed als een band — fictief of niet — ophoudt met zichzelf eindeloos te analyseren. Curtainfall doet dat op No Turn Around. Waar The Weight of Choices Made nog klonk als een schuldbekentenis in een lege kerk met tocht door de banken, voelt dit nummer als het moment waarop de deur opengaat en iemand zegt: “Kom, we gaan weer naar buiten.”
Ondersteund door WordPress | Thema: Baskerville 2 door Anders Noren.