Myrath-Wilderness of Mirrors Jaar van release: 2026 Label: Ear Music
Sommige bands hebben een eigen geluid. Sommige bands hebben een eigen identiteit. En dan heb je Myrath, een band die een compleet eigen wereld heeft gecreëerd. Woestijnwind, oosterse melodieën, progressieve metal, AOR-refreinen, filmische orkestraties en een zanger die klinkt alsof hij zo een Disney-epos kan dragen — maar dan met dubbele basdrums en gitaarsolo’s.
Met ‘Wilderness Of Mirrors’, hun zevende studioalbum, bewijzen de Tunesische prog/powermetallers dat ze inmiddels een vaste waarde zijn in het Europese metalcircuit en ver daarbuiten.
Myrath werd in 2001 opgericht in Tunesië en begon oorspronkelijk als een Symphony X-coverband. Die invloed is nog steeds hoorbaar, maar inmiddels heeft de band een volledig eigen stijl ontwikkeld waarin progressieve metal wordt vermengd met Arabische en Noord-Afrikaanse muziek.
Doorbraak kwam met ‘Legacy’ (2016), met daarop het nummer Believer, inclusief een over-the-top videoclip die de band in één klap op de internationale kaart zette. Daarna volgden ‘Shehili’ (2019) en ‘Karma’ (2024), waarop de band steeds meer richting hun huidige, filmische en melodieuze stijl groeide.
Live maakte de band enorme indruk met ‘Live In Carthage’ (2019), opgenomen in het oude Romeinse amfitheater in Tunesië — een setting die perfect past bij hun epische muziek.
En nu is er dus ‘Wilderness Of Mirrors’ — misschien wel hun meest complete album tot nu toe.
Vanaf opener ‘The Funeral’ wordt meteen duidelijk dat Myrath niet van plan is een veilige plaat te maken. Het nummer begint bijna als een filmintro, waarna het uitbarst in een stevige progmetaltrack met razendsnelle riffs en een meeslepend refrein. Een indrukwekkende start.
Daarna volgt ‘Until The End’, waarop Elize Ryd (Amaranthe) te horen is. Het duet tussen haar en Zaher Zorgati werkt uitstekend en levert meteen één van de sterkste nummers van het album op.
‘Breathing Near The Roar’ is rustiger en melodieuzer, maar heeft wederom een refrein dat zich direct vastzet in je hoofd.
Halverwege het album komt een van de meest opvallende tracks:
‘Les Enfants Du Soleil’, met een Franstalig kinderkoor. Het klinkt vreemd op papier, maar in de praktijk werkt het verrassend goed en geeft het nummer een bijna filmische sfeer.
Gitarist Malek Ben Arbia laat zich daarna volledig gaan op ‘Still The Dawn Will Come’, met indrukwekkend gitaarwerk en een fantastische falsetzang van Zorgati.
‘The Clown’ is een zwaarder nummer met een mystiek middenstuk en een swingende climax, terwijl ‘Soul Of My Soul’ de verplichte, maar zeer geslaagde powerballad van het album is. Hier schittert vooral de zang.
Daarna wordt het album weer steviger met ‘Edge Of The Night’ en ‘Echoes Of The Fallen’, waarin de typische Midden-Oosterse melodieën perfect samengaan met Europese power metal.
Afsluiter ‘Through The Seasons’ is een episch slotstuk dat begint met fluit en langzaam uitgroeit tot een bombastisch progmetal-einde. Een echte albumafsluiter zoals Myrath die wel vaker maakt.
Wat Myrath zo bijzonder maakt is dat hun mix van stijlen nooit geforceerd klinkt. Oosterse muziek en metal kan snel een gimmick worden, maar bij Myrath voelt het altijd natuurlijk.
De band combineert:
- Progressieve metal
- Power metal
- Oosterse/Arabische muziek
- Symfonische elementen
- AOR-achtige refreinen
- Filmische arrangementen
Het resultaat zit ergens tussen:
Symphony X, Kamelot, Ayreon en Nightwish, maar dan met een Tunesische ziel.
Een groot deel van het geluid wordt bepaald door:
- Zaher Zorgati – zang (fantastische stem, ergens tussen Steve Perry en Roy Khan)
- Malek Ben Arbia – gitaar
- Kevin Codfert – keyboards
- Anis Jouini – bas
- Morgan Berthet – drums
Vooral toetsenist Kevin Codfert heeft de laatste jaren een grote invloed op het geluid van de band. Zijn orkestraties en arrangementen maken het geheel filmisch en groots.
Vijfentwintig jaar na de oprichting is Myrath uitgegroeid van een Symphony X-coverband tot een band met een volledig eigen identiteit. En dat is een prestatie op zich, want hoeveel bands kun je na twee seconden herkennen?
‘Wilderness Of Mirrors’ is een album met alles wat Myrath groot maakt:
epiek, melodie, power, oosterse invloeden, grote refreinen, virtuoos gitaarwerk en een zanger die dit alles moeiteloos draagt.
Is het album perfect? Nee. Sommige nummers zijn behoorlijk bombastisch en soms zit het gevaar erin dat het allemaal nét iets te groot en te gepolijst wordt. Maar eerlijk gezegd hoort dat ook een beetje bij deze band. Dit is een plaat voor mensen die houden van groot, meeslepend en melodieus.
Conclusie
Wilderness Of Mirrors is waarschijnlijk het meest complete Myrath-album tot nu toe en bevestigt hun status als één van de meest unieke bands binnen de moderne metal.
