Course Of Fate – Behind The Eclipse Jaar van Release: 2026 Label: ROAR! / RPM
Er zijn van die bands die je het liefst een klein duwtje in de rug zou geven. Niet omdat ze dat zelf niet kunnen, maar omdat ze al jaren muziek maken die het verdient om gehoord te worden door een groter publiek. Course Of Fate is zo’n band.
Opgericht in 2003 in het Noorse Fredrikstad, jarenlang sleutelen in de schaduw, demo’s uitbrengen, een EP (Cognizance, 2013) — en dan pas in 2020 het debuut Mindweaver. Een conceptalbum dat meteen vergelijkingen opriep met grootheden als Operation: Mindcrime, Scenes From A Memory en The Wall. Geen misselijke referenties om mee te beginnen.
Met Somnium (2023) werd die lijn doorgetrokken en verstevigd. En nu ligt daar album nummer drie: Behind The Eclipse.
Waar de eerste plaat een duidelijk conceptalbum was, kiest de band hier voor een losser geheel. Toch loopt er een duidelijke rode draad door het album: de eeuwige strijd tussen licht en duisternis. Dat klinkt zwaar (en dat is het soms ook), maar gelukkig wordt het nergens pretentieus. Of nou ja… een beetje misschien. Maar dat hoort bij prog.
Na de korte intro ‘Memories’ — een wat plechtig begin met gesproken woord en gitaarakkoorden — volgt meteen het tien minuten durende titelnummer ‘Behind The Eclipse’.
En dat is geen halve binnenkomer. Het nummer ontvouwt zich als een mini-epos:
donkere riffs, melodieuze passages, emotionele zang en een opbouw die langzaam maar zeker naar een apotheose toewerkt. Denk aan een kruising tussen Queensrÿche en Dream Theater, met een vleugje Pink Floyd-achtige sfeerlagen.
Zanger Eivind Gunnesen steelt hier meteen de show. Hij schakelt moeiteloos tussen ingetogen, verhalend en krachtig, en geeft de muziek precies de emotionele lading die nodig is.
Met ‘Sky Is Falling’ kiest de band voor een iets directere aanpak. Catchy zanglijnen, stevige riffs en — belangrijk — een refrein dat blijft hangen. Dit is misschien wel de meest toegankelijke track van het album.
‘So It Goes’ brengt daarna wat rust, met akoestische elementen en warme zang. Een semi-ballad die laat horen dat de band ook subtiliteit beheerst.
‘Acolyte’ gooit het tempo weer omhoog. Piano-intro, daarna stevige progmetal met een urgent refrein. Hier hoor je duidelijk invloeden van Dream Theater, maar zonder dat het een technische krachtmeting wordt.
Een van de meer opvallende nummers is ‘Hiding From The Light’, waarin moderne synthklanken en een licht experimentele aanpak opduiken. De sfeer is onrustig, bijna dystopisch. En dan ineens… een uithaal van Gunnesen die je niet zag aankomen. Helaas zit hier ook een Grunt, die wat mij betreft weg had mogen blijven en is voor mij het meest teleurstellende nummer op het album.
De laatste fase van het album laat een andere kant van de band zien.
‘Don’t Close Your Eyes’ is een breekbare ballad met strijkers en minimale begeleiding. Hier klinkt Gunnesen bijna fragiel — en dat werkt verrassend goed.
Afsluiter ‘Neverwhere’ begint eveneens ingetogen, maar bouwt langzaam op naar een krachtig, energiek einde. Geen explosieve climax, maar een gecontroleerde ontlading.
Opvallend is dat de band met gitarist Fredrik Jacobsen en bassist Torstein Haakafoss twee nieuwe krachten heeft toegevoegd. Dat lijkt zijn vruchten af te werpen: het album klinkt gevarieerder én zwaarder dan zijn voorgangers.
De riffs zijn dikker, de sfeer donkerder en het geheel voelt net iets meer “metal” dan voorheen.
Toch is niet alles goud wat er blinkt in deze Noorse eclips.
Het tempo ligt vaak in het midtempogebied en echte uitschieters qua snelheid ontbreken. Daardoor kan het album hier en daar wat langdradig aanvoelen, zeker bij meerdere luisterbeurten achter elkaar.
Conclusie
Met Behind The Eclipse levert Course Of Fate een sterk, volwassen en muzikaal rijk album af dat perfect past binnen het progressieve metalgenre.
Maar vooral voor mensen die houden van melodie, emotie en gelaagde muziek.
Of dit het album is waarmee de band definitief doorbreekt? Dat blijft, zoals altijd, de grote vraag.
Maar één ding is zeker:
Course Of Fate verdient meer dan alleen dat kleine, trouwe clubje ingewijden.
En als rechtvaardigheid nog bestaat in de muziekwereld, dan zou deze plaat daar zomaar verandering in kunnen brengen.
