Crimson Glory – Chasing The Hydra Jaar van Release: 2026 Label: Bravewords Music
Sommige bands lijken op oude kastelen. Jarenlang verlaten, overwoekerd door klimop, geteisterd door stormen en de tand des tijds, maar zodra de poort weer opengaat blijkt de fundering nog verrassend stevig. Crimson Glory is zo’n band.
Toen vijf jonge muzikanten uit Sarasota, Florida zich in 1983 verenigden, kon niemand vermoeden dat ze enkele jaren later twee van de meest invloedrijke Amerikaanse metalalbums van de jaren tachtig zouden afleveren. Het titelloze debuut uit 1986 en vooral het magistrale Transcendence uit 1988 behoren nog altijd tot het heilige erfgoed van progressieve power metal.
De combinatie van technisch verfijnde composities, atmosferische arrangementen, twin-gitaarharmonieën en de buitenaardse stem van Midnight maakte Crimson Glory uniek. Voeg daar de mysterieuze zilveren maskers aan toe en de band bezat een uitstraling die ergens zweefde tussen sciencefiction, fantasy en een vergeten droom van Ridley Scott.
Maar zoals zo vaak bij bijzondere bands liep succes niet gelijk op met kwaliteit.
Na Transcendence koos de groep op Strange And Beautiful (1991) voor een toegankelijkere koers. Het publiek haakte af, interne spanningen liepen op en uiteindelijk viel de machine stil. De comeback met Astronomica (1999) leverde aardige momenten op, maar zonder Midnight voelde het toch alsof er een hoofdstuk ontbrak.
De daaropvolgende decennia waren gevuld met aankondigingen, geruchten, afgebroken reünies en gemiste kansen. Zelfs de komst van Todd La Torre – later wereldberoemd als frontman van Queensrÿche – kon de motor niet definitief aan de praat krijgen.
Veel fans hadden de hoop inmiddels opgeborgen tussen hun vergeelde exemplaren van Transcendence en Operation: Mindcrime. En toen verscheen eind 2023 ineens “Triskaideka”. Plotseling was Crimson Glory weer een levende band.
En nu ligt daar eindelijk het album waarop bijna een kwart eeuw werd gewacht.
De wederopstanding. Van de klassieke bezetting zijn drummer Dana Burnell, bassist Jeff Lords en gitarist Ben Jackson nog steeds aanwezig. Nieuw zijn gitarist Mark Borgmeyer en vooral zanger Travis Wills.
Laat ik maar meteen het meest gevoelige onderwerp aansnijden. Nee, Travis Wills is geen Midnight. Maar gelukkig probeert hij dat ook niet te zijn. Dat zou namelijk een kansloze missie zijn. Toch slaagt hij erin iets te doen wat velen vóór hem niet konden: de geest van Crimson Glory respecteren zonder een imitator te worden. Zijn stem heeft bereik, kracht, emotie en die licht dramatische ondertoon die perfect past bij het materiaal. Op sommige momenten – met name tijdens “Broken Together”, “Angel In My Nightmare” en “Indelible Ashes” – krijg je zelfs even kippenvel van herkenning. Geen kopie. Wel dezelfde ziel.
De muziek
Na de korte intro “Memories” ontvouwt zich het titelnummer “Chasing The Hydra”. Een statement van bijna tien minuten. Hier hoor je direct dat de band niet geïnteresseerd is in snelle nostalgie of goedkoop fanservicegedrag. De compositie ademt klassieke Crimson Glory met progressieve wendingen, melancholische melodieën, galopperende riffs en een sfeer die voortdurend balanceert tussen licht en duisternis. Voor oude fans is er bovendien een heerlijke knipoog naar “Red Sharks”. Niet schaamteloos gejat, maar subtiel verweven in het DNA van het nummer. “Redden The Sun” opent het eigenlijke album furieus. Travis Wills laat direct horen dat hij de hoge registers moeiteloos aankan en de gitaarharmonieën brengen herinneringen boven aan de gloriedagen van de late jaren tachtig. Met “Broken Together” schakelt de band een tandje terug. De melodieën krijgen meer ruimte en de sfeer doet sterk denken aan de emotionele kant van Transcendence. Een groeier die na meerdere luisterbeurten steeds beter blijkt. “Angel In My Nightmare” behoort tot de absolute hoogtepunten. Hier komen melodie, emotie en technische finesse perfect samen. Een nummer dat aanvankelijk bescheiden binnenkomt maar zich langzaam vastbijt. Het prachtige “Indelible Ashes” voelt als een verre neef van “Painted Skies”. Niet letterlijk, maar qua emotionele lading en sfeer. De zanglijnen zweven boven een gelaagd tapijt van toetsen en gitaarharmonieën. Met “Armor Against Fate” trekt de band de metalkaart steviger. Snellere riffs, meer agressie en een licht moderne invalshoek maken dit één van de stevigste nummers van het album. “Pearls Of Dust” en “Beyond The Unknown” brengen vervolgens opnieuw die typische Crimson Glory-magie terug: progressieve structuren zonder technisch spierballenvertoon, maar altijd in dienst van de song.
Een bijzonder detail is de productie. De plaat klinkt moderner en voller dan het klassieke werk zonder het karakter van de band kwijt te raken. Alleen het drumgeluid had soms iets meer gewicht mogen krijgen. Dana Burnell speelt uitstekend, maar klinkt hier en daar alsof zijn kit een beetje op dieet staat. Nostalgie versus realiteit.
De grote vraag is natuurlijk: Kan Chasing The Hydra zich meten met Transcendence? Nee. Maar eerlijk gezegd kon dat album waarschijnlijk alleen door Crimson Glory zelf worden overtroffen als ze ergens in 1989 direct een opvolger hadden uitgebracht. Dat betekent echter niet dat dit nieuwe werk tekortschiet. Integendeel. De fout die veel luisteraars zullen maken is deze plaat beoordelen als een vervolg op een klassieker uit 1988. Dat is onbegonnen werk. Zie Chasing The Hydra liever als het album dat de band misschien had kunnen maken als de geschiedenis iets vriendelijker was geweest. Dan valt ineens op hoe sterk deze verzameling songs eigenlijk is.
Ergens is het ook wel komisch. Veertig jaar geleden stonden vijf mannen met zilveren maskers ingewikkelde progressieve metal te spelen terwijl de rest van Amerika bezig was met hairspray en spandexbroeken. Nu zijn we decennia verder, is de wereld compleet veranderd, lopen mensen vrijwillig met telefoons voor hun gezicht rond en draagt Crimson Glory opnieuw maskers. Misschien waren ze hun tijd gewoon vooruit.
Eindconclusie
Chasing The Hydra is geen poging om het verleden te herschrijven. Het is een waardige voortzetting van een verhaal dat eigenlijk nooit goed werd afgerond. De plaat bezit melodie, emotie, progressieve diepgang en een zanger die de erfenis van Midnight met respect behandelt. Niet elk nummer bereikt het niveau van de absolute klassiekers, maar de sfeer, klasse en overtuiging zijn overal aanwezig. Voor oude fans voelt dit als thuiskomen. Voor nieuwe luisteraars is dit misschien wel de perfecte kennismaking met een band die eindelijk weer doet waar ze ooit zo goed in was. Crimson Glory is terug. Niet als museumstuk. Maar als levende band.
