CLOWNS MET EEN MISSIE
“Iedereen heeft schaduwen. Sommige mensen geven ze alleen geen artiestennaam. ”Een diepgaand gesprek over Shadows That Remain II.
Sommige bands beginnen in een vochtige oefenruimte met een krat bier en een versterker die meer bromt dan speelt. Curtainfall begon ergens tussen een toetsenbord, een stapel ideeën en de vraag of een digitale machine eigenlijk melancholie kan begrijpen.
Wat in 2025 begon als een experimenteel project van Bert Meijers groeide uit tot een volwaardig conceptuniversum waarin muziek, verhalen, maskers en schaduwen samenkomen. Op 16 mei 2026 verscheen eindelijk Shadows That Remain II, de definitieve versie van het debuutalbum dat inmiddels veel verder is geëvolueerd dan oorspronkelijk gepland.
Toen Curtainfall op 16 mei 2026 Shadows That Remain II losliet op Spotify, kregen luisteraars niet zomaar een verzameling nummers voorgeschoteld. Achter het album schuilt een compleet verhaal over verlies, herinneringen, zelfbedrog, confrontatie en uiteindelijk acceptatie. Het is een verhaal waarin de mysterieuze clown Silas Veil de hoofdrol opeist.
Voor Aardschok gingen we nogmaals om tafel met de heren van Curtainfall. Hopelijk wordt het ooit echt gepubliceerd. Ditmaal niet over studio’s, algoritmes of Spotify. Allereerst gefeliciteerd met de release van Shadows That Remain II. Hoe voelt het om eindelijk op Spotify te staan?
Alsof je jarenlang een brief hebt geschreven en er vervolgens achter komt dat iemand hem daadwerkelijk leest. We zijn er ontzettend blij mee. Aan de andere kant waren we vijf minuten na de release alweer bezig met een nieuwe mix van een ander nummer. Dat schijnt een beroepsafwijking te zijn geworden. De woorden “het is af”, is hier ongeveer net zo betrouwbaar als een festivalweersvoorspelling.
Laten we bij het begin beginnen. Wat was oorspronkelijk het idee achter Shadows That Remain?
Het begon eigenlijk met een vrij eenvoudige gedachte: “Wat gebeurt er als je niet wegloopt voor je verleden?” Veel conceptalbums vertellen verhalen over helden, oorlogen of fantasiewerelden. We wilde juist een verhaal maken dat zich afspeelt in iemands hoofd. Een reis door herinneringen. Door dingen die je liever vergeet. Door littekens die je jarenlang probeert te verbergen. Dus eigenlijk een gezellig familie-uitje.
DE CLOWN ALS METAFOOR
Waarom eigenlijk de titel Shadows That Remain II?
Sommige nummers pasten ineens niet meer in het verhaal. Dus toen dachten we: prima, dan maken we er gewoon een tweede versie van. En toen werd het dus erger. Toen Curtainfall begon, bestond Silas Veil nog nauwelijks. Dus in het begin van het verhaal was er nog geen sprake van Silas Veil?
Ja klopt. Dat personage ontstond pas later. Naarmate het verhaal groeide, veranderde ook de betekenis van de nummers. Sommige tracks pasten niet meer helemaal binnen het grotere verhaal.
Voor de mensen die Curtainfall nog niet kennen: wie is Silas Veil?
In eerste instantie was er alleen een clownachtig figuur. Maar tijdens het schrijven kreeg hij steeds meer betekenis. Uiteindelijk werd Silas de belichaming van alles wat je probeert te negeren. Silas is eigenlijk de personificatie van alle thema’s die in Curtainfall terugkomen. Het masker, de schaduw, de rol die mensen spelen.
Is Silas de slechterik van het verhaal?
Dat hangt ervan af hoeveel zelfkennis je hebt en dat is precies het interessante, Silas is niet echt een personage. Hij is meer een verzameling van alles wat mensen liever niet recht aankijken en de behoefte om betekenis te geven aan chaos. Hij liegt, maar zegt tegelijk de waarheid. Hij manipuleert, maar dwingt ook tot eerlijkheid. Of zoals de band het samenvat: “Hij is geen schurk. Hij is eerder een spiegel. Hij is handig, want hij werkt goedkoper dan therapie. Alleen zonder wachtlijstgarantie.
Waarom eigenlijk een clown?
Een clown is de ultieme paradox. Omdat een clown perfect is. Hij mag alles voelen, maar moet lachen terwijl hij dat doet. Dat is eigenlijk gewoon mens zijn, maar dan met schmink en betere belichting. En eerlijk: draken waren te duur voor de productie. Daarnaast is hij gemaakt om te lachen, maar kan alles verbergen.” De clown wordt bij Curtainfall een symbool voor menselijke dubbelheid: zichtbaar en onzichtbaar tegelijk, vrolijk oppervlak en complexe binnenwereld. Verdriet, angst, twijfel — alles past onder het masker. En misschien nog belangrijker: iedereen herkent zich erin, of men dat nu wil of niet.
Het verhaal van Shadows That Remain II draait sterk om confrontatie, klop dit?
Absoluut. Het album gaat over accepteren. Simpel gezegd: je kunt niet blijven wegrennen van je eigen schaduw. Die is namelijk verrassend snel. Het gaat niet over winnen. Silas wint nergens. Hij leert alleen dat sommige dingen niet verdwijnen als je ze negeert. De schaduwen blijven. Alleen stoppen ze met schreeuwen zodra je terugkijkt.
In plaats van fantasy-oorlogen of externe strijd kiest Curtainfall voor interne landschappen: herinneringen, trauma’s, en de manier waarop mensen zichzelf herschrijven om te kunnen overleven, waarom?
Goed samengevat de reis van Silas is geen heldenverhaal. Hij verslaat zijn demonen niet. Hij leert ermee leven.
“UNDER THE SPOTLIGHT”
Het nieuwe nummer Under The Spotlight lijkt een belangrijke toevoeging aan Shadows That Remain II, hoe zie jullie dit?
Dat nummer bestond oorspronkelijk uit losse ideeën, demo’s en restmateriaal uit 2025. Tijdens de herbouw van het album realiseerden we ons dat er iets ontbrak. Er was geen moment waarop Silas volledig zichtbaar werd. Under The Spotlight vult precies dat gat.
Het volgende nummer dat we uitlichten “Shadows That Remain”, de titel van het album suggereert dat sommige dingen blijven hangen, hoe denken de heren daarover?
Dat is eigenlijk de kernboodschap van het hele album. Sommige gebeurtenissen verdwijnen nooit. Je leert er alleen mee leven. De schaduwen blijven. Maar ze bepalen niet langer wie je bent.
De track This Is The Hurt lijkt een sleutelrol te spelen?
Ja. Dat is het moment waarop we alle theatrale rommel eraf hebben gesloopt. Geen metaforen. Geen rook. Geen clownsschoenen die grappig bedoeld zijn. Alleen de waarheid. En die is meestal minder gezellig, dan een gemiddelde verjaardagsfeestje.
Wat betekent de titel precies?
Het is een vorm van overgave. Niet langer zeggen: “Ik ben oké.” Niet langer doen alsof. Maar simpelweg erkennen: “Dit is de pijn.” En dat is vaak het begin van herstel.
Eindigt het verhaal hoopvol?
Ja. Maar niet op de Hollywood-manier. Niet met vuurwerk en een happy ending. Meer op de manier waarop je na een moeilijke periode eindelijk leert ademhalen. De problemen zijn niet weg. Maar ze beheersen je niet langer. Het leven wordt niet ineens beter. Je wordt alleen iets beter in het leven. Soms kun je beter even een masker opzetten of een rode neus, maakt het aangenamer en lichter.
STUDIO OF GEVANGENIS: DE PERFECTIEVAL
Een terugkerend thema binnen Curtainfall lijkt de obsessie met afwerking. Studiosessies worden beschreven als eindeloze cycli van aanpassen, terugdraaien en opnieuw beginnen. Hoe ziet een gemiddelde studiosessie eruit?
Veel koffie om wakker te blijven, veel luisteren, daarna veel aanpassen. En heel veel details. Een couplet aanpassen. Dan de bas, de gitaar, eventueel de piano. Dan besluiten dat de eerste versie eigenlijk beter was. Dat gebeurt inderdaad vaker dan we toegeven.
Jullie hebben tegenwoordig een eigen “Curtainfall Voice”. Hoe belangrijk was dat?
Heel belangrijk. Daardoor klinkt alles veel consistenter. Het geeft de muziek een herkenbaar karakter. Voorheen klonken we soms alsof we uit drie verschillende dimensies tegelijk kwamen. Nu slechts uit twee. Die perfectionistische reflex is geen gimmick, maar onderdeel van het verhaal zelf: ook het creatieve proces zit vast in dezelfde thematiek als de muziek — controle versus loslaten. Of, zoals het intern wordt samengevat: “Nee… Ja… Oké, ja.”
AFTER THE APPLAUSE: DE ILLUSIE VAN SUCCES.
Terwijl Shadows That Remain II nog nazindert, kijkt Curtainfall al vooruit. Jullie werken al aan een nieuw album, Under The Greasepaint, wat kunnen we daarvan verwachten?
Waar het eerste album zich richt op schaduw en herinnering, verschuift de focus nu naar identiteit en de mens achter het masker. Over wat er gebeurt als het applaus stopt. De eenzaamheid achter de voorstelling. De mens achter het personage. Kortom: het vrolijke deel.
De komende maanden verschijnen meerdere singles van Under The Greasepaint, hoe is jullie planning?
Waarschijnlijk verschijnt het volledige album begin Oktober. Onder voorbehoud van nog ongeveer driehonderd wijzigingen.
De eerste single After The Applause staat inmiddels online.
Ja. Het perfecte nummer voor mensen die denken dat succes alle problemen oplost. Misschien kunnen wij het beste samenvatten, “Het eerste album gaat over herinneringen. Het tweede over identiteit.” In deze fase verschuift Silas van gids naar onderwerp. Niet langer de stem in de schaduw, maar de vraag: wie is hij zonder het verhaal dat hem gevormd heeft? “Je ontmoet eerst de clown. Daarna ontdek je dat hij ook gewoon moe wordt.”
SLOT: EEN UNIVERSUM DAT NIET STOPT MET GROEIEN
Curtainfall blijft een van de meest bijzondere projecten die de Nederlandse underground momenteel rijk is. Wat begon als een experiment tussen mens en machine is uitgegroeid tot een ambitieus conceptuniversum waarin progressieve rock, metal en storytelling samenkomen. Met Shadows That Remain II staat het eerste hoofdstuk eindelijk in zijn definitieve vorm op de kaart. En terwijl de meeste bands na een release even uitrusten, lijken de heren van Curtainfall alweer diep in de volgende creatieve storm terechtgekomen. Na twee uur praten wordt langzaam duidelijk waarom Curtainfall meer is dan een verzameling nummers. Waar eindigt dit universum eigenlijk?
Waarschijnlijk nergens. Shadows That Remain II sluit een hoofdstuk af, maar tegelijk opent het er meerdere.
En terwijl de meeste bands na een release even ademhalen, lijkt Curtainfall vooral door te willen, heb ik de indruk.
Dat heb je goed gezien. We dachten ooit dat we één album gingen maken. Toen twee. En toen begonnen de nummers zich ineens te gedragen alsof ze een eigen agenda hadden. Nu hebben we drie albums in de planning en niemand durft nog “het einde” te zeggen zonder ironie. “Niemand weet precies waar het misging.” En misschien is dat precies het punt.
Wat hopen jullie dat luisteraars meenemen uit Curtainfall?
Dat achter technologie nog steeds menselijke verhalen schuilgaan. Dat muziek uiteindelijk draait om emotie.
Na het gesprek wordt duidelijk dat Curtainfall niet zozeer een band is, maar een voortdurend verschuivend verhaal. Shadows That Remain II is daarin geen eindpunt, maar een tussenstation. En ergens, in dat hele universum van maskers, schaduwen en studio-obsessies, blijft één ding overeind: de clown vertrekt nooit echt van het podium.
