Hardline – Shout Jaar van Release: 2026 Label: Steamhammer / SPV)
Hardline begon als een soort supergroep met Neal Schon, Deen Castronovo en Todd Jensen, en de broers Johnny en Joey Gioeli. De band werd in 1991 opgericht door de broers Gioeli. Nu, 35 jaar later, is de samenstelling van Hardline veranderd, met Johnny Gioeli als enige overgebleven oprichter. Deze verandering heeft de kwaliteit van hun nieuwste album echter niet negatief beïnvloed.
Sommige bands zijn net katten: ze landen altijd op hun pootjes. En Hardline is zo’n beestje. Met het legendarische debuut Double Eclipse (1992) werd meteen een blauwdruk neergelegd voor melodieuze hardrock van de bovenste plank. Daarna volgden breuken, wederopstandingen en line-upwisselingen alsof het een gemiddelde soapserie betrof.
Fast forward naar 2026: van de originele bezetting resteert alleen frontman Johnny Gioeli, maar wat hij om zich heen heeft verzameld – met tovenaar op toetsen Alessandro Del Vecchio en een stel Italiaanse vakidioten – is allesbehalve een veredelde reünieband. Integendeel: Hardline verkeert al jaren in een soort tweede jeugd. En Shout? Dat is weer zo’n plaat die je zonder schaamte op standje burengerucht zet.
Van Double Eclipse naar Italiaanse finesse. Waar veel bands na dertig jaar op automatische piloot doorsukkelen (ja, we kijken naar jullie, halfbakken AOR-brigades), heeft Hardline zijn geluid verrassend fris weten te houden. Albums als Danger Zone, Human Nature en Heart, Mind and Soul bewezen al dat de band het kunstje nog steeds beheerst: melodie, emotie en spierballenrock in perfecte balans. Op Shout wordt die lijn strak doorgetrokken. Geen revolutie, geen geforceerde modernisering, maar gewoon: vakmanschap, songs en een stem die nog steeds beton kan splijten.
De opener en titeltrack ‘Shout’ zet meteen de toon. Sfeervolle toetsen, opbouwende spanning en dan BAM – een refrein waar je spontaan je luchtgitaar bij pakt alsof je weer vijftien bent en je moeder roept dat het eten klaar is. Maar jij? Jij bent bezig met wereldproblemen. Zoals: hoe speel ik die solo na?
Met ‘Rise Up’ en ‘It Owns You’ serveert de band vervolgens twee schoolvoorbeelden van hoe melodieuze hardrock hoort te klinken: pakkend, energiek en voorzien van refreinen die zich als kauwgom aan je hersenpan hechten. Geen ontsnappen mogelijk.
De verrassing komt met de cover van Scorpions’ ‘When You Came Into My Life’. Riskant? Zeker. Geslaagd? Absoluut. Gioeli zingt hier alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het voortbestaan van de ballad. En eerlijk: dat zou hij best aankunnen.
Dan hebben we ‘Mother Love’ – een kandidaat voor “refrein van het jaar” – en ‘Rise Above No Fear’, dat begint als brave akoestische ballad maar halverwege besluit dat het tijd is om de boel in brand te steken. Heerlijk.
‘Candy Love’ ademt jaren ’80 optimisme (toen we nog dachten dat de wereld beter werd… ach ja), terwijl ‘Welcome To The Thunder’ een pure adrenaline-injectie is. Dit is zo’n nummer dat live gegarandeerd bier in de lucht laat vliegen – vrijwillig of niet.
Afsluiter ‘Glow’ is de emotionele mokerslag. Een ode aan verlies, verpakt in een breekbare maar krachtige ballad. Hier laat Gioeli horen dat hij niet alleen kan uithalen, maar ook kan raken. En hoe.
Is alles perfect? Nee. Natuurlijk niet. Wie goed luistert, hoort dat Hardline soms wel erg comfortabel in zijn eigen formule blijft hangen. Vernieuwing? Niet echt. Verrassing? Mondjesmaat.
Maar – en hier komt ‘ie – moet dat altijd?
Niet elke band hoeft ineens een sitar, trapbeats of een duet met een TikTok-influencer in te zetten om relevant te blijven.
Hardline doet wat het moet doen. En dat doet het verdomd goed.
Eindconclusie
Shout is geen revolutie. Het is geen Double Eclipse 2.0.
Maar het is wél een ijzersterk, consistent en vooral oprecht hardrockalbum van een band die precies weet waar haar kracht ligt. Voor fans van melodieuze hardrock is dit simpelweg verplichte kost. Voor twijfelaars: zet ‘Rise Up’ op en probeer stil te blijven zitten. Succes daarmee.
